Jack Benny, właściwie Benjamin Kubelsky, urodził się 14 lutego 1894 roku w Chicago w stanie Illinois jako syn Meyera Kubelskiego i Emmy Sachs, żydowskich imigrantów z Europy Wschodniej. Jego ojciec prowadził sklep z galanterią i odzieżą, a matka zajmowała się domem. Od najmłodszych lat uczył się gry na skrzypcach i początkowo planował karierę muzyczną. Występował jako skrzypek w wodewilu, łącząc edukację z działalnością sceniczną, a z czasem wypracował komediowe interludia, które stały się podstawą jego późniejszej kariery. W latach 20. odnosił sukcesy w wodewilu, a przełomem okazało się przejście do radia. „The Jack Benny Program”, emitowany od 1932 roku, stał się jedną z najpopularniejszych audycji w historii amerykańskiej rozrywki. Benny stworzył charakterystyczną sceniczną personę – skąpego, próżnego i wiecznie „39-letniego” komika, którego znakiem firmowym były perfekcyjnie wyliczone pauzy i oszczędny, sytuacyjny humor. Program z powodzeniem przeniesiono później do telewizji, gdzie był emitowany przez kolejne lata. Równolegle występował w filmach, m.in. w „To Be or Not to Be” (1942) w reżyserii Ernsta Lubitscha, gdzie zagrał u boku Carole Lombard, oraz w komedii „The Horn Blows at Midnight” (1945). Choć film ten nie odniósł sukcesu kasowego, Benny wielokrotnie żartował z niego w swoim programie, czyniąc z porażki element własnej legendy scenicznej. W życiu prywatnym był żonaty z aktorką Mary Livingstone (Sadye Marks), która występowała z nim w radiu i telewizji. Małżeństwo zawarli w 1927 roku i pozostali razem aż do jego śmierci. Adoptowali córkę Joan Benny. Ich związek uchodził za jedno z najbardziej trwałych małżeństw w świecie amerykańskiej rozrywki. Jack Benny zmarł 26 grudnia 1974 roku w Holmby Hills w Los Angeles w wieku 80 lat. Przyczyną śmierci był nowotwór trzustki. Został pochowany na cmentarzu Hillside Memorial Park Cemetery w Culver City w Kalifornii. Pozostaje jedną z najważniejszych postaci w historii amerykańskiej komedii radiowej i telewizyjnej. Jego styl oparty na ciszy, pauzie i autoironii wywarł wpływ na kolejne pokolenia komików, czyniąc go ikoną klasycznej rozrywki XX wieku. Warto dodać, że Jack Benny był uważany za najlepszego „słuchacza” w komedii. W przeciwieństwie do wielu komików, którzy dominowali scenę, Benny pozwalał swoim partnerom (jak np. Eddie „Rochester” Anderson) na puentowanie żartów jego kosztem. To właśnie jego milczenie i słynne spojrzenie w stronę publiczności (tzw. The Look) po otrzymaniu ciętej riposty było najzabawniejszym elementem show.