James Hall, właściwie James Baker Hall, urodził się 22 października 1900 roku w Dallas w stanie Teksas w USA jako syn Johna Halla i Lillian (z domu Baker). Dorastał w Teksasie, a przed rozpoczęciem kariery filmowej występował w wodewilu, gdzie zdobył doświadczenie sceniczne oraz umiejętności wokalne przydatne w początkach kina dźwiękowego. Mierzył około 188 cm wzrostu i był znany z postawnej sylwetki oraz klasycznej urody, co predestynowało go do ról oficerów, lotników i romantycznych amantów. Jego znaczącym debiutem filmowym był niemy „Hotel Imperial” (1927), w którym wystąpił u boku Poli Negri. Sukces tej produkcji przyniósł mu kontrakt z Paramount Pictures, jednej z najważniejszych wytwórni epoki. Jako gwiazda kontraktowa Paramount grał u boku największych sław studia, m.in. Clary Bow w „The Fleet’s In” (1928). Najważniejszym momentem w jego karierze była rola Monte Rutledge’a w widowiskowym filmie lotniczym „Aniołowie piekieł” (1930) w reżyserii Howarda Hughesa, gdzie partnerował Jean Harlow; rolę jego starszego brata Roya zagrał Ben Lyon. Film ten stał się jednym z najbardziej znanych obrazów wczesnej ery dźwiękowej i na trwałe zapisał jego nazwisko w historii kina. Mimo obiecującego początku jego kariera zaczęła słabnąć w pierwszej połowie lat 30. Hall miał opinię aktora trudnego we współpracy, a problemy z nadużywaniem alkoholu dodatkowo komplikowały jego sytuację zawodową. Paramount nie przedłużył z nim kontraktu, co znacząco ograniczyło jego obecność w dużych produkcjach. W następnych latach występował sporadycznie, a przed śmiercią pracował w małych teatrach i nocnych klubach w New Jersey. W 1934 roku poślubił aktorkę Ruth Dorfe (znaną także jako Ruth Hall). Małżeństwo zakończyło się rozwodem niedługo przed jego śmiercią. Nie miał dzieci. James Hall zmarł 7 czerwca 1940 roku w Jersey City w stanie New Jersey w wieku 39 lat na skutek marskości wątroby. Został pochowany na Laurel Grove Memorial Park w Totowa w stanie New Jersey. Pozostaje przykładem aktora, którego kariera rozbłysła w przełomowym okresie przejścia z kina niemego do dźwiękowego, lecz została przedwcześnie przerwana przez problemy osobiste i zdrowotne.