Jane Winton urodziła się 10 października 1905 roku w Filadelfii w stanie Pensylwania w Stanach Zjednoczonych. Karierę artystyczną rozpoczęła jako tancerka i śpiewaczka. Była jedną z „Ziegfeld Girls” w nowojorskich „Ziegfeld Follies”, co stanowiło wówczas prestiżowe wyróżnienie w świecie sceny rewiowej. Dysponowała szkolonym głosem sopranowym i kontynuowała edukację muzyczną w Europie, studiując śpiew m.in. w Berlinie i Paryżu. Do Hollywood trafiła w połowie lat 20. Jej wczesnym znaczącym występem był „Tomorrow’s Love” (1925), jednak przełom przyniosła rola Donny Isobel w „Don Juan” (1926) u boku Johna Barrymore’a – filmie uznawanym za pierwszą produkcję z zsynchronizowaną ścieżką muzyczną. Wystąpiła również w „Sunrise” (1927) w reżyserii F.W. Murnaua, gdzie zagrała „Dziewczynę z Odpustu”, oraz w „The Magic Flame” (1927), wcielając się w postać Anity. Jej niezwykła uroda i zielone oczy sprawiły, że prasa określała ją mianem „Zielonookiej Wenus z Hollywood”. Występowała także w „The Desert Song” (1929), wykorzystując swoje umiejętności wokalne w początkowym okresie kina dźwiękowego. W latach 30. stopniowo ograniczyła działalność filmową, koncentrując się na muzyce. W 1933 roku wystąpiła w Metropolitan Opera w Nowym Jorku w operze „I Pagliacci”. Prowadziła również program radiowy, w którym śpiewała i dzieliła się wspomnieniami z Hollywood. Podczas II wojny światowej angażowała się w działalność charytatywną, występując na koncertach dla żołnierzy. Zajmowała się także malarstwem, a jej prace były prezentowane w nowojorskich galeriach. Pod koniec życia odniosła sukces literacki jako autorka powieści, m.in. „Park Avenue Doctor” (1951) oraz „Passion is the Gale” (1952). Była trzykrotnie zamężna. Jej mężami byli scenarzysta Charles Kenyon, broker nieruchomości Horace Gumbel oraz Michael S. J. Gottlieb, znany w środowisku brydżowym. Zmarła 22 września 1959 roku w hotelu Pierre w Nowym Jorku na skutek ataku serca. Miała 53 lata. Jane Winton była artystką wszechstronną – aktorką kina niemego i wczesnego dźwiękowego, śpiewaczką operową, osobowością radiową i pisarką. Jej droga zawodowa wykraczała daleko poza Hollywood, a przydomek „Zielonookiej Wenus” do dziś pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych określeń wizerunku aktorek końca lat 20. XX wieku.