Leon Schlesinger urodził się 20 maja 1884 roku w Filadelfii, w stanie Pensylwania, w żydowskiej rodzinie. Był dalekim krewnym braci Warner, co w późniejszych latach ułatwiło mu nawiązanie kluczowej współpracy z ich wytwórnią. Schlesinger dorastał w Pensylwanii, a jego rodzeństwo stanowili brat Mayer oraz siostra Flora. Swoją przygodę z branżą rozrywkową rozpoczął jako bileter w teatrze w Filadelfii, a następnie pracował jako agent sprzedaży nut, aktor oraz menedżer teatrów, w tym Palace Theater w Buffalo. Z zawodu był producentem i przedsiębiorcą; w 1919 roku założył Pacific Title & Art Studio, firmę zajmującą się tworzeniem plansz tekstowych do filmów niemych. Kiedy nastała era kina dźwiękowego, sprawnie przekształcił swój profil działalności, finansując m.in. przełomowy film „The Jazz Singer” w 1927 roku. Do jego największych osiągnięć zawodowych należy założenie w 1933 roku niezależnego studia Leon Schlesinger Productions, które produkowało dla Warner Bros. legendarne serie kreskówek „Looney Tunes” oraz „Merrie Melodies”. Jako producent nadzorował narodziny takich ikon popkultury jak Bugs Bunny, Daffy Duck czy Porky Pig, zatrudniając wybitnych twórców, m.in. Texa Avery’ego, Chucka Jonesa i Friza Frelenga. W 1933 roku wyprodukował również serię niskobudżetowych westernów z udziałem Johna Wayne’a, takich jak „Somewhere in Sonora” czy „The Man from Monterey”. W życiu osobistym Leon Schlesinger od 9 czerwca 1909 roku był mężem Bernice Katz (znanej również jako Leona Katz). Był znany ze swojego zamiłowania do luksusu, noszenia drogich ubrań i intensywnych wód kolońskich, co sprawiło, że jego pracownicy postrzegali go jako typowego hollywoodzkiego magnata o nieco narcystycznym usposobieniu. Pasjonował się wyścigami konnymi i był dyrektorem Western Harness Racing Association, a wolny czas często spędzał na swoim jachcie w Newport Harbor. Leon Schlesinger zmarł 25 grudnia 1949 roku w Los Angeles w wieku 65 lat. Przyczyną śmierci była infekcja wirusowa, która zaatakowała go w okresie świątecznym. Został pochowany w mauzoleum Beth Olam na cmentarzu Hollywood Forever w Kalifornii. Producent ten zapisał się w pamięci swoich współpracowników charakterystycznym seplenieniem, które według wielu relacji posłużyło Melowi Blancowi jako bezpośrednia inspiracja dla głosów Kaczora Daffy’ego oraz Kota Sylwestra. Schlesinger był znany z twardego, biznesowego podejścia do twórców, czego dowodem był m.in. incydent z 1941 roku, kiedy to na krótko zamknął studio, odmawiając podwyżek zrzeszonym w związkach animatorom. Mimo braku osobistego wkładu kreatywnego w proces animacji, Schlesinger był wytrawnym showmanem, który sam wystąpił w hybrydowym filmie łączącym animację z żywym planem pod tytułem „You Ought to Be in Pictures”, gdzie ze względu na brak odpowiedniego sprzętu na planie musiał później sam zdubbingować własny głos w studiu.