Alan Crosland urodził się 10 sierpnia 1894 roku w Nowym Jorku jako Frederic Alan Crosland. Był synem George’a Croslanda oraz Helen Crosland z domu Baxter. Dorastał w środowisku miejskim, które sprzyjało rozwojowi zainteresowań artystycznych i literackich. Studiował na Uniwersytecie Pensylwanii (University of Pennsylvania), gdzie zdobył wykształcenie humanistyczne, a następnie rozpoczął pracę jako dziennikarz i krytyk teatralny. To doświadczenie ukształtowało jego wrażliwość dramaturgiczną i przygotowało go do pracy w przemyśle filmowym. Karierę w kinie rozpoczął od pracy scenarzysty i reżysera krótkich form. W drugiej dekadzie i na początku lat 20. XX wieku realizował liczne krótkometrażowe filmy, zdobywając doświadczenie i reputację solidnego rzemieślnika. Był jednym z pionierów wykorzystania nowych technologii w kinie – pracując dla Warner Bros., reżyserował dziesiątki krótkich filmów dźwiękowych, które służyły jako poligon doświadczalny dla systemu Vitaphone. Przełomowym momentem w jego karierze był film „Don Juan” (1926), z John Barrymore w roli głównej. Produkcja ta była pierwszym pełnometrażowym filmem wykorzystującym system Vitaphone, oferując zsynchronizowaną muzykę i efekty dźwiękowe. Sukces filmu przekonał wytwórnię Warner Bros., że przyszłość kina należy do dźwięku i bezpośrednio doprowadził do realizacji kolejnego, jeszcze ważniejszego projektu. Rok później Crosland wyreżyserował „The Jazz Singer” (1927), film z Alem Jolsonem, który przeszedł do historii jako przełom w dziejach kina. Była to pierwsza produkcja, która w tak znaczącym stopniu wykorzystała zsynchronizowane dialogi i śpiew, zapoczątkowując erę kina dźwiękowego. Choć formalnie film nie był w pełni „mówiony”, jego wpływ na przemysł filmowy był ogromny – zmienił sposób produkcji, gry aktorskiej i odbioru filmu przez widzów. Crosland kontynuował współpracę z Jolsonem przy filmie „The Singing Fool” (1928), który odniósł jeszcze większy sukces kasowy i stał się jednym z największych hitów swojej epoki. Jednocześnie współpracował intensywnie z Johnem Barrymore’em, realizując takie filmy jak „The Beloved Rogue” (1927), gdzie jego styl wizualny – pełen przepychu, bogatych dekoracji i operowej ekspresji – osiągnął pełnię rozwoju. Crosland był jednym z nielicznych reżyserów, którzy potrafili okiełznać trudny temperament Barrymore’a i wydobyć z niego najlepsze kreacje. Mimo że jego nazwisko kojarzone jest przede wszystkim z rewolucją dźwiękową, był również twórcą o wyrazistym stylu wizualnym. Jego filmy z lat 20. cechowały się rozmachem, bogactwem scenografii i dbałością o szczegóły, co kontrastowało z techniczną surowością pierwszych produkcji dźwiękowych. W życiu prywatnym Crosland był pięciokrotnie żonaty. Jego żonami były kolejno: Paton Gibbs, Juanita Fletcher, aktorka Evelyn Brent, Natalie Moorhead oraz Catherine Littlefield. Jego życie osobiste było burzliwe i często znajdowało się w centrum zainteresowania prasy. Miał również syna, Alan Crosland Jr., który kontynuował rodzinne tradycje i został cenionym twórcą telewizyjnym, pracując m.in. przy serialu „The Twilight Zone”. W latach 30. znaczenie Croslanda w Hollywood zaczęło stopniowo maleć, choć nadal pozostawał aktywny zawodowo. Przemiany w przemyśle filmowym oraz rosnąca konkurencja sprawiły, że jego pozycja nie była już tak silna jak w okresie przełomu dźwiękowego. Alan Crosland uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu na Sunset Boulevard w Los Angeles. Choć przeżył samo zderzenie, zmarł 16 lipca 1936 roku w szpitalu na skutek odniesionych obrażeń, mając 41 lat. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na Woodlawn Cemetery w Bronksie w Nowym Jorku. Pozostawił po sobie dorobek, który na zawsze zapisał się w historii kina. Jako reżyser „Don Juana” i „The Jazz Singer” odegrał kluczową rolę w przejściu od kina niemego do dźwiękowego. Był twórcą stojącym na styku dwóch epok – artystą, który nie tylko uczestniczył w rewolucji technologicznej, ale aktywnie ją współtworzył, pozostawiając trwały ślad w dziejach światowej kinematografii.