Frederick Conway Tearle, znany jako Conway Tearle, przyszedł na świat 17 maja 1878 roku w Nowym Jorku. Pochodził z rodziny o silnych tradycjach artystycznych – był synem brytyjskiego aktora George'a Osmonda Tearle'a oraz amerykańskiej piosenkarki Marianne Conway. Choć urodził się w USA, dorastał i kształcił się w Anglii, gdzie szlifował warsztat w zespole ojca, specjalizując się w repertuarze szekspirowskim. Co ciekawe, dystyngowane maniery aktora kontrastowały z jego drugą pasją – boksem. Tearle był na tyle utalentowanym zawodnikiem, że przed całkowitym oddaniem się scenie poważnie rozważał karierę zawodową w tym sporcie. Ostatecznie jednak powrócił do Stanów Zjednoczonych jako ukształtowany aktor, zdobywając uznanie na Broadwayu. Karierę filmową rozpoczął w 1914 roku, szybko stając się jednym z najbardziej pożądanych amantów kina niemego. Dzięki posągowym rysom twarzy i aurze dojrzałego dżentelmena partnerował takim gwiazdom jak Mary Pickford w „Stella Maris” (1918) czy Anita Stewart, uosabiając ideał męskiej elegancji lat 20. XX wieku. Dzięki doskonałym warunkom głosowym Tearle bez trudu odnalazł się w erze dźwiękowej. W 1931 roku, mimo trwającej popularności eposów takich jak „Cimarron”, w którym nie wystąpił, aktor skupił się na innych projektach, grając między innymi w głośnym filmie „Captivation” (1931). W latach 30. jego role ewoluowały w stronę postaci dojrzałych i autorytatywnych; często wcielał się w dystyngowanych prawników lub wojskowych. Wystąpił w takich produkcjach jak „The Lost Squadron” (1932) oraz w monumentalnej ekranizacji „Romeo and Juliet” (1936) George'a Cukora. Rola Escalusa, księcia Werony, stanowiła symboliczne domknięcie jego kariery, spajając hollywoodzki finał z szekspirowskimi korzeniami. Mimo upływu lat, jego obecność na ekranie wciąż gwarantowała produkcjom rzadko spotykany poziom wyrafinowania i profesjonalizmu. W życiu prywatnym Conway Tearle był postacią budzącą respekt, znaną z unikania hollywoodzkiego blichtru. Był żonaty czterokrotnie. Jego pierwszą żoną była Gertrude Katherine „Katie” Jordan, a kolejnymi Josephine Noble oraz Roberta Menges Ott (znana jako Rebecca Warren). Ostatnie dwadzieścia lat życia spędził w zgodnym związku z aktorką musicalową Adele Rowland. Mimo statusu gwiazdy w czasach kina niemego, pozostał człowiekiem skromnym i oddanym literaturze klasycznej. W środowisku filmowym ceniono go za lojalność i punktualność, a bokserska przeszłość, która niemal odciągnęła go od teatru, nadawała jego dystyngowanemu wizerunkowi unikalnego charakteru. Conway Tearle zmarł 1 października 1938 roku w Hollywood w wieku 60 lat. Przyczyną zgonu był nagły atak serca, który nastąpił po krótkiej, lecz ciężkiej grypie, która znacząco osłabiła jego organizm. Został pochowany na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery w Los Angeles. Jego dorobek artystyczny, obejmujący blisko sto ról, stanowi istotny pomost między XIX-wieczną tradycją teatralną a nowoczesną ekspresją kinową. Biografia Tearle'a to zapis losów jednego z ostatnich „wielkich dżentelmenów” ekranu, którego charyzma i nienaganne maniery definiowały standardy aktorskie dla całego pokolenia wykonawców wczesnego Hollywood.