Drew Lord Haig, gwiazda jednego przeboju lat 80., która przepadła w historii, a obecnie przedsiębiorca IT, jest oszołomiony, gdy VIP z Belfastu zaprasza go do występu na obchodach stulecia istnienia. Zaszczycony i zaintrygowany, Drew przyjmuje zaproszenie, mając nadzieję na powrót do dawnych dni i odzyskanie młodości. Zaczynając grać swój przebój, publiczność wydaje się niewzruszona. Ale w pierwszych taktach dawno zapomnianej strony B, ponurej, nihilistycznej „Nostalgie de la Boue”, dzieje się coś nieoczekiwanego: tłum wybucha. Słowo w słowo śpiewają z zapałem, podnosząc moment do rangi czegoś transcendentnego. Drew jest przytłoczony, aż w barze dowiaduje się prawdy: VIP zaadaptował jego piosenkę podczas zamieszek, używając jej jako okrzyku bojowego dla tajnych, brutalnych operacji. To, co kiedyś uważał za artystyczny bunt, stało się bronią, ścieżką dźwiękową do rozlewu krwi. Drew, oszołomiony, wraca do domu, czując ciężar współudziału. To, co zaczęło się jako nostalgiczna ciekawość, kończy się moralnym rozrachunkiem. Jego muzyka, niegdyś jego ucieczka, teraz wiąże go z historią, której nigdy nie zamierzał napisać.