Paragwaj, 1959. Asunción po raz pierwszy wibruje obcym rytmem. Rock’n’roll trafił do radia, niosąc ze sobą ciepło, prędkość i nikłą iluzję, że czasy mogą nagle pójść naprzód. Miasto wydaje się młodsze, swobodniejsze – na chwilę wytrącone z rytmu. Jednocześnie pojawia się inny rytm. Wolniejszy. Cięższy. Zdyscyplinowany puls, który porządkuje gesty, ucisza głosy i na nowo wyznacza granice tego, co można zobaczyć lub czego można pragnąć. Słowa takie jak cnota, przyzwoitość, tradycja zaczynają krążyć z niezwykłą siłą, kształtując wspólny lęk. W tej napiętej atmosferze charyzmatyczny muzyk Narciso staje się symbolem wolności. Jego młodość, jego ciało, jego sposób zamieszkiwania nocy rezonują z muzyką i niesionym przez nią zagrożeniem. Pragnienie staje się widoczne. A widzialność – niebezpieczna. To, co kiedyś było niezauważone, teraz przyciąga uwagę, podejrzliwość, osąd. W miarę jak reżim umacnia swoją władzę, moralność determinuje sytuację – zarówno intymną, jak i opresyjną. Przyszłość nie znika od razu; ona się zaciska. Uczy się obserwować samą siebie. Pomiędzy tańcem a dyscypliną kształtuje się nowy porządek, a całe pokolenie czuje, jak się zbliża.