Historia Devdasa i Paro, pary młodych Hindusów, kochających się od dzieciństwa. Kiedy Devdas musi wyjechać i zostawić Paro na 10 lat, oboje bardzo przeżywają ten czas, tęsknią za sobą i boją się, że nie wytrzymają próby czasu. Jednak po powrocie Devdasa z Londynu okazuje się, że ich miłość przetrwała, a młodzi chcą być znowu razem. Jednak przeciwne związkowi rodziny burzą ich szczęście.
Rola Devdasa jest uważana za jeden z najlepszych występów Shahrukh Khana.
Podczas tańca do piosenki „Dola Dola re” uszy Aishwarya Rai Bachchan zaczęły krwawić z powodu ciężkich kolczyków, jednak aktorka nie mówiąc o tym nikomu, dokończyła sekwencję.
Podczas kręcenia filmu na planie zdarzył się poważny wypadek. Maszyna do robienia wiatru ścięła głowę jednemu z członków ekipy i poważnie zraniła innego. Ich krew opryskała Aishwaryę Rai, wskutek czego aktorka doznała szoku. Opiekował się nią jej ówczesny narzeczony Salman Khan.
Rolę tytułowej postaci zaproponowano najpierw Salmanowi Khanowi, który ją odrzucił.
W piosence „Kahe Chedd Mohe” bogaty strój Madhuri Dixit, ważący trzydzieści kilogramów, sprawiał jej dużo problemów. Postanowiono więc go przerobić i w ostatecznej wersji ważył o czternaście kilogramów mniej.
Podczas kręcenia filmu Madhuri Dixit była w ciąży z pierwszym dzieckiem.
Rolę Paro proponowano Kareenie Kapoor, która jej jednak nie przyjęła.
Lokalizacja zdjęć
Większą część filmu nakręcono w miasteczku filmowym w Mumbaju, gdzie odtworzono dwudziestowieczną Kalkutę.
Pozostałe
Na ścieżce dźwiękowej filmu, skomponowanej głównie przez Ismaila Darbara, śpiewali Shreya Ghoshal (jako Paro), Kavita Krishnamurthy (jako Chandramukhi) i Udit Narayan (jako Devdas). Dla Shreya Ghoshal był to debiut w Bollywood. Album zdobył uznanie krytyków i kilka wyróżnień.
Do stworzenia pokoju Paro w jej posiadłości wykorzystano 12 200 sztuk witraży.
Burdel Chandramukhi (Madhuri Dixit) wybudowano obok sztucznego jeziora, na wzór miasta Waranasi nad Gangesem. Inspiracją dla miejskiej świątyni była świątynia Dilwara w Radżastanie.
Jest to trzecia bollywoodzka (hindi) i pierwsza wersja kolorowa wersja historii Devdasa i Paro.
Film jest oparty na bengalskiej powieści „Devdas” napisanej w 1917 r. przez Saratchandrę Chatterjee.
Na planie filmu trzykrotnie wybuchały niewielkie pożary, spowodowane przez generatory i ogień z lampek.
Film odniósł oszałamiający sukces i uznanie krytyków. Stał się najbardziej kasowym filmem 2002 roku.
W 2010 roku film znalazł się na 74. miejscu rankingu magazynu „Empire” 100 najlepszych filmów kina światowego (ang. The 100 Best Films Of World Cinemaw).
Film wydano w sześciu alternatywnych wersjach językowych: angielskiej, francuskiej, niemieckiej, mandaryńskiej, tajskiej i pendżabskiej.
W chwili premiery był to najdroższy bollywoodzki film w historii.
Budowanie filmowych dekoracji trwało około siedmiu do dziewięciu miesięcy.
Sekwencja, w której Sumitra, matka Paro, tańczy przed gromadą gości w domu Devdasa, była zainspirowania koszmarem sennym reżysera, Sanjay Leela Bhansali, o absolutnym upokorzeniu jego matki.
Ismail Darbar i Sanjay Leela Bhansali spędzili dwa i pół roku na komponowaniu muzyki. Każdą piosenkę miksowano osiem lub dziewięć razy, a jej nagranie trwało dziesięć dni.
Konstrukcja ogromnej posiadłości Zamindara Bhuvana, męża Paro, pochłonęła budżet Bhansaliego.
Zazwyczaj w filmie używa się dwóch lub trzech generatorów, ale przy tej produkcji wykorzystano ich aż czterdziestu dwóch. Użycie wszystkich jednocześnie na planie spowodowało w Bombaju panikę. Ponadto w filmie użyto 2500 świateł, 700 ludzi za nie odpowiedzialnych i ogromną liczbę młodszych artystów.
Delikatny witrażowy dom Paro wznoszono od listopada do czerwca, w bezpiecznych miesiącach bez monsunów. Niespodziewanie w tym czasie miały miejsce cztery ulewne deszcze, które zmywały kolory na witrażach; trzeba je było regularnie poprawiać. Ponadto wózki do kamer, jeżdżące po delikatnych podłogach, powodowały wiele pęknięć.
Pałac kurtyzany Chandramukhi skonstruowano dookoła jeziora. W rezultacie woda w jeziorze zaczęła wysychać i trzeba było ją regularnie uzupełniać. Ponadto mostek zbudowany w poprzek jeziora miał tendencję do tonięcia w najbardziej nieodpowiednich momentach.
Film otrzymał zaproszenie na festiwal w Cannes. Był to pierwszy taki przypadek w odniesieniu do współczesnych bollywoodzkich produkcji.