Blanche Ring urodziła się 25 lutego 1871 roku w Bostonie w stanie Massachusetts jako córka Jamesa H. Ringa oraz Mary Elizabeth Frame. Pochodziła z rodziny o silnych tradycjach teatralnych – jej dziadek, James H. Ring, przez blisko trzy dekady był cenionym komikiem związanym z Boston Museum Theatre. Również jej siostry obrały drogę artystyczną: Frances Ring została aktorką i żoną Thomas Meighan, jednej z największych gwiazd Hollywood lat 20., natomiast Julie Ring występowała na scenie. Karierę rozpoczęła w wodewilu pod koniec XIX wieku, szybko zdobywając popularność dzięki energii scenicznej i talentowi komediowemu. Ogólnokrajową sławę przyniosła jej interpretacja piosenki „In the Good Old Summer Time” z 1902 roku. Utwór sprzedał się w formie nutowej w nakładzie przekraczającym dwa miliony egzemplarzy – wynik ten był wówczas imponujący i uczynił z Ring jedną z najlepiej opłacanych artystek amerykańskiej sceny muzycznej. Była również jedną z pierwszych wykonawczyń zachęcających publiczność do wspólnego śpiewania refrenów, co uznaje się za pionierską formę „sing-along”. Nagrywała dla Victor Talking Machine Company, utrwalając swoją popularność w epoce wczesnych nagrań gramofonowych. Status gwiazdy Broadwayu ugruntowała rolą w musicalu „The Yankee Girl”, którego premiera odbyła się 10 lutego 1910 roku w Herald Square Theatre. W 1909 roku ogromną popularność przyniósł jej również utwór „I've Got Rings on My Fingers”, którego refren stał się jej scenicznym znakiem rozpoznawczym i subtelną grą z nazwiskiem artystki. W 1915 roku wystąpiła w filmowej adaptacji „The Yankee Girl”, wyprodukowanej przez Olivera Morosco, co stanowiło jej najważniejszy wkład w kino nieme. W życiu prywatnym była czterokrotnie zamężna. Jej mężami byli kolejno: William Rock, James K. Hackett, Frederick Edward McKay oraz Charles Winninger. Z Winningerem – znanym aktorem teatralnym i filmowym – pozostawała w separacji już od lat 20., jednak formalny rozwód został orzeczony dopiero w 1951 roku. Jej życie osobiste, podobnie jak kariera sceniczna, było szeroko komentowane w prasie epoki. W latach 20. ograniczyła działalność sceniczną, lecz nie zniknęła całkowicie z przestrzeni publicznej. W 1950 roku, mając 79 lat, pojawiła się w programie „The Ed Wynn Show”, co potwierdzało jej niegasnącą energię i rozpoznawalność. Blanche Ring zmarła 13 stycznia 1961 roku w Santa Monica w Kalifornii. Została pochowana w Great Mausoleum na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale. Pozostaje jedną z najważniejszych postaci amerykańskiego teatru muzycznego przełomu XIX i XX wieku – artystką, która nie tylko zdobyła ogromną popularność sceniczną, lecz także współtworzyła nowoczesny model interakcji z publicznością i utrwaliła swoją pozycję w historii kultury popularnej dzięki nagraniom fonograficznym oraz obecności w pierwszych latach kina.