Rowland Vance Lee urodził się 6 września 1891 roku w Findlay w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych. Był amerykańskim reżyserem, producentem i scenarzystą, jednym z ważniejszych twórców klasycznego Hollywood, którego kariera obejmowała zarówno okres kina niemego, jak i dźwiękowego. Pochodził z rodziny związanej ze środowiskiem teatralnym, co od najmłodszych lat ukierunkowało jego zainteresowania na sztukę sceniczną oraz film. Studiował na Columbia University, a następnie rozpoczął działalność artystyczną jako aktor. W drugiej połowie drugiej dekady XX wieku przeniósł się do Kalifornii, gdzie rozpoczął pracę w rozwijającym się przemyśle filmowym. W latach 1918–1919 służył jako podporucznik w armii amerykańskiej we Francji podczas I wojny światowej, co przerwało jego wczesną karierę filmową, ale jednocześnie ukształtowało jego późniejsze podejście do narracji i realizmu. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych ponownie związał się z kinem i szybko rozpoczął działalność reżyserską. Jego debiutem za kamerą był film „A Thousand to One” z 1920 roku. W latach 20. Lee budował swoją pozycję jako solidny i wszechstronny reżyser kina niemego, pracując przy różnorodnych produkcjach – od dramatów po kino przygodowe. Wraz z nadejściem ery dźwiękowej bez większych trudności dostosował się do nowych warunków technologicznych, co pozwoliło mu utrzymać stabilną pozycję w branży. Największe sukcesy artystyczne odniósł w latach 30., kiedy stał się jednym z czołowych twórców filmów historycznych, przygodowych i o wyraźnie zarysowanym, mrocznym klimacie. W 1934 roku wyreżyserował „Hrabia Monte Christo”, uznawanego za jedną z najlepszych ekranizacji powieści Aleksandra Dumasa. Rok później zrealizował „The Three Musketeers” (1935), potwierdzając swoją renomę jako specjalisty od literackich adaptacji. Szczyt jego twórczości przypadł na koniec dekady. W 1939 roku stworzył „Son of Frankenstein”, trzecią część słynnej serii studia Universal. Film ten, z udziałem Borisa Karloffa, Beli Lugosiego i Basila Rathbone’a, uchodzi za jedną z najbardziej stylowych i atmosferycznych odsłon cyklu. W tym samym roku Lee wyreżyserował również „Tower of London”, mroczny dramat historyczny, który wyróżniał się ponurą atmosferą i silnymi akcentami grozy. Jako reżyser Lee wyróżniał się umiejętnością łączenia widowiskowości z wyczuciem nastroju i kompozycji obrazu. Jego filmy charakteryzowały się starannie zaplanowaną scenografią, dbałością o detale oraz wyważonym tempem narracji. Potrafił sprawnie prowadzić aktorów i budować napięcie zarówno w kinie przygodowym, jak i w produkcjach o bardziej dramatycznym charakterze. Po okresie największych sukcesów stopniowo wycofywał się z aktywnej działalności reżyserskiej. W późniejszych latach skupił się na działalności producenckiej oraz zarządzaniu swoim ranczem w Kalifornii, które przekształcił w zaplecze produkcyjne wykorzystywane przez przemysł filmowy. Teren ten służył jako plener dla licznych produkcji filmowych i telewizyjnych, co świadczy o jego przedsiębiorczości i dobrym zrozumieniu potrzeb branży. Jednym z jego późniejszych projektów był film „The Big Fisherman” (1959), przy którym pełnił funkcję producenta i współscenarzysty, co stanowiło jego powrót do kina po latach ograniczonej aktywności. Rowland V. Lee zmarł 21 grudnia 1975 roku w Palm Desert w Kalifornii na skutek ataku serca. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale. Pozostaje w historii kina jako twórca, który potrafił łączyć klasyczną literaturę z filmową ekspresją oraz budować sugestywny, często mroczny klimat swoich dzieł. Jego dorobek, obejmujący zarówno widowiskowe adaptacje, jak i filmy o silnym ładunku atmosferycznym, stanowi istotny wkład w rozwój kina amerykańskiego pierwszej połowy XX wieku.