Clive Brook urodził się 1 czerwca 1887 roku w Londynie w Wielkiej Brytanii. Był brytyjskim aktorem teatralnym i filmowym, a także reżyserem i scenarzystą, którego kariera objęła zarówno epokę kina niemego, jak i wczesne lata kina dźwiękowego. Należał do grona aktorów, którzy z powodzeniem przeszli przez okres gwałtownych przemian technologicznych w filmie, zachowując stabilną pozycję zawodową przez kilka dekad. Pochodził z rodziny o intelektualnym zapleczu, co miało istotny wpływ na jego edukację i wczesne zainteresowania artystyczne. Uczęszczał do Dulwich College w Londynie, gdzie rozwijał zamiłowanie do literatury, klasycznego teatru oraz sztuki dramatycznej. Już w młodym wieku wykazywał zainteresowanie aktorstwem scenicznym, jednak jego drogę zawodową przerwał wybuch I wojny światowej. Brook wstąpił do armii brytyjskiej i służył na froncie, gdzie odniósł poważne obrażenia. Doświadczenia wojenne miały trwały wpływ na jego osobowość, dyscyplinę oraz sposób postrzegania ról związanych z autorytetem, odpowiedzialnością i konfliktem. Po zakończeniu wojny powrócił do teatru i szybko zdobył uznanie na londyńskich scenach. Był ceniony za precyzyjną dykcję, elegancką prezencję oraz wyważony styl gry, który wyróżniał go na tle bardziej ekspresyjnych aktorów epoki. Sukcesy sceniczne otworzyły mu drogę do kariery filmowej i w latach dwudziestych XX wieku rozpoczął intensywną pracę w kinie niemym. W tym okresie zyskał reputację aktora wszechstronnego, często obsadzanego w rolach dżentelmenów, oficerów, lekarzy, arystokratów oraz bohaterów romantycznych. Wystąpił m.in. w filmach takich jak „Underworld”, „Barbed Wire” oraz „The Man Who Laughs”, w którym stworzył jedną z najbardziej zapamiętanych ról swojej kariery. Jego styl gry charakteryzował się powściągliwością, naturalnością i koncentracją na psychologii postaci, co czyniło go jednym z bardziej nowoczesnych aktorów kina niemego. Przejście do kina dźwiękowego nastąpiło w jego przypadku bez większych trudności. Dzięki solidnemu przygotowaniu teatralnemu, nienagannej dykcji oraz wyraźnemu, dobrze modulowanemu głosowi Brook szybko znalazł swoje miejsce w nowej rzeczywistości filmowej. W latach trzydziestych był stałym aktorem dużych produkcji, występując w filmach takich jak „Shanghai Express”, „Cavalcade” oraz „If I Were King”. Jego ekranowy wizerunek opierał się na autorytecie, opanowaniu i wewnętrznej sile, co sprawiało, że był wiarygodny zarówno w dramatach historycznych, jak i filmach przygodowych. Równolegle do pracy aktorskiej Brook interesował się także reżyserią i scenariopisarstwem, traktując film jako pełne medium artystyczne, a nie jedynie formę popularnej rozrywki. Choć jego działalność twórcza poza aktorstwem miała ograniczony zakres, w środowisku filmowym uchodził za osobę kompetentną, zdyscyplinowaną i doskonale rozumiejącą proces realizacji filmowej. W życiu prywatnym Clive Brook był człowiekiem skrytym i konsekwentnie chroniącym swoją prywatność. Był ojcem dwojga dzieci, w tym syna Lyndona Brook, który również został aktorem. W okresie największej popularności Brook i jego rodzina doświadczyli niepokojących sytuacji związanych z obsesyjnymi wielbicielami. Z relacji prasowych i wspomnień wynika, że aktor otrzymywał listy zawierające groźby kierowane pod adresem jego dzieci, co skłoniło go do zwiększenia środków ostrożności oraz do jeszcze większego ograniczenia obecności życia rodzinnego w sferze publicznej. Wydarzenia te miały istotny wpływ na jego decyzję o zachowaniu daleko idącej dyskrecji. Ciekawostką pozostaje fakt, że Brook był często obsadzany w rolach postaci o silnym autorytecie moralnym i wojskowym, co reżyserzy wiązali z jego rzeczywistym doświadczeniem frontowym oraz naturalną, niewymuszoną powagą. Był także jednym z nielicznych aktorów swojego pokolenia, którzy potrafili zachować spójny wizerunek ekranowy mimo zmieniających się trendów i estetyk filmowych. Zmarł 17 listopada 1974 roku w Londynie w Wielkiej Brytanii w wieku 87 lat. Został pochowany na cmentarzu Hampstead Cemetery w Londynie w Wielkiej Brytanii. Pozostawił po sobie obszerny dorobek filmowy i teatralny, który do dziś uznawany jest za przykład solidnego, inteligentnego aktorstwa opartego na rzemiośle, doświadczeniu i konsekwencji artystycznej.