Helen Westley, urodzona 28 marca 1875 roku na Brooklynie jako Henrietta Remsen Meserole Manney, była jedną z najważniejszych postaci w historii amerykańskiego teatru. Edukację odebrała w Brooklyn Heights Seminary oraz w American Academy of Dramatic Arts, co dało jej solidne fundamenty warsztatowe. Karierę sceniczną rozpoczęła na przełomie wieków, jednak jej nazwisko na stałe zapisało się w historii dzięki współzałożeniu Washington Square Players, które w 1919 roku przekształciło się w legendarną Theatre Guild. Jako członkini zarządu tej organizacji miała realny wpływ na kształtowanie nowoczesnego dramatu w USA, promując dzieła George’a Bernarda Shawa czy Eugene’a O’Neilla. Na Broadwayu wystąpiła w dziesiątkach produkcji, budując markę aktorki o niezwykłej dyscyplinie i ciętym dowcipie. Choć sporadycznie pojawiała się w filmach niemych już w połowie lat 10. (m.in. w „The Treasure Train” z 1914 roku), jej wielka kariera hollywoodzka rozwinęła się na dobre w 1934 roku, czyniąc ją jedną z najbardziej rozchwytywanych aktorek charakterystycznych. Jej filmowy przełom nastąpił w 1934 roku w produkcjach takich jak „The House of Rothschild” u boku George’a Arlissa. Dzięki charakterystycznemu, niskiemu głosowi i przenikliwemu spojrzeniu Westley stała się idealną przeciwwagą dla młodych gwiazd Hollywood. W 1931 roku święciła wielkie triumfy w głośnej broadwayowskiej premierze „Reunion in Vienna” Roberta E. Sherwooda, co było kluczowym momentem dla Theatre Guild i jej osobistej pozycji w świecie sztuki. W połowie lat 30. stała się jedną z ulubionych aktorek wytwórni 20th Century Fox, gdzie często partnerowała Shirley Temple w hitach takich jak „Dimples” (1936) czy „Heidi” (1937). Jej filmografia obejmuje również występy w prestiżowych adaptacjach literackich, w tym w musicalu „Show Boat” (1936), gdzie wcieliła się w surową Parthy Hawks, oraz w „Rebecca of Sunnybrook Farm” (1938). Była ceniona przez reżyserów za umiejętność kradnięcia scen nawet najmniejszymi epizodami. W życiu prywatnym aktorka była postacią niezwykle niezależną i niekonwencjonalną. W 1900 roku poślubił ją aktor John Westley, jednak para rozwiodła się formalnie około 1912 roku. Po rozstaniu Helen prowadziła samodzielne życie w środowisku nowojorskiej bohemy, które obrosło licznymi legendami. Słynęła z ekscentrycznego stylu bycia; znana była z tego, że sypiała w trumnie oraz z niezwykłej bezpośredniości w wyrażaniu opinii. Mieli jedno dziecko, córkę Ethel Westley, która również próbowała swoich sił w aktorstwie. Mimo pracy w Hollywood nigdy nie uległa blichtrowi Fabryki Snów, traktując kino wyłącznie jako rzemiosło pozwalające na finansowanie działalności teatralnej. Była mentorką dla wielu młodszych wykonawców, a jej autorytet sprawiał, że liczyli się z nią najwięksi producenci epoki. Ostatnie lata życia spędziła, intensywnie pracując przed kamerą mimo pogarszającego się stanu zdrowia. Wystąpiła w tak znanych tytułach jak „All This, and Heaven Too” (1940) u boku Bette Davis oraz w „Adam Had Four Sons” (1941) z Ingrid Bergman. Jej pożegnaniem z kinem była rola w komedii muzycznej „My Favorite Spy” (1942). Helen Westley zmarła 12 grudnia 1942 roku w Middlebush w wieku 67 lat z powodu choroby serca. Zgodnie z jej wolą ciało poddano kremacji, a prochy rozproszono. Jej dorobek pozostaje istotnym elementem historii amerykańskiej kultury, będąc zapisem losów kobiety, która swoją inteligencją i bezkompromisowością wywalczyła sobie unikatowe miejsce w dwóch różnych światach sztuki.