Louis Calhern, właściwie Carl Henry Vogt, urodził się 19 lutego 1895 roku na Brooklynie w Nowym Jorku jako syn niemieckich imigrantów. Wychowywał się jednak głównie w St. Louis, co miało później znaczenie przy wyborze jego pseudonimu artystycznego. Uczył się w Erasmus Hall High School, a następnie studiował na Columbia University, lecz studia przerwał, by wstąpić do armii podczas I wojny światowej. Służba wojskowa zahartowała go, ale po jej zakończeniu zdecydowanie wybrał karierę sceniczną. Nazwisko „Calhern” stworzył jako sceniczną konstrukcję – według jednej z wersji łącząc nazwę miasta St. Louis z elementem kojarzonym z Kalifornią, gdzie rozpoczynał karierę filmową. Bez względu na genezę, pseudonim szybko stał się rozpoznawalny na Broadwayu, gdzie w latach 20. zdobył opinię aktora inteligentnego i wyrafinowanego, o znakomitej dykcji i naturalnym autorytecie. W kinie niemym występował sporadycznie, lecz prawdziwy rozkwit jego kariery nastąpił w erze dźwiękowej. Charakterystyczny, głęboki baryton uczynił go jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów drugiego planu w Hollywood. Specjalizował się w rolach ludzi władzy – polityków, prawników, finansistów i arystokratów – którym nadawał cyniczny, ironiczny rys. Jego najsłynniejszą kreacją pozostaje postać Jima Gettysa w „The Asphalt Jungle” (1950) w reżyserii Johna Hustona – rola skorumpowanego adwokata, która stała się jednym z archetypów kina noir. Jedyną nominację do Oscara (dla Najlepszego Aktora Pierwszoplanowego) otrzymał jednak za rolę sędziego Olivera Wendella Holmesa w „The Magnificent Yankee” (1950), powtarzając tę kreację również w wersji telewizyjnej. W 1953 roku wystąpił jako Cezar w „Julius Caesar” w reżyserii Josepha L. Mankiewicza. Jego interpretacja była chwalona przez brytyjską prasę za odejście od pomnikowej monumentalności na rzecz bardziej ludzkiego, zmęczonego władzą wizerunku. Na planie współpracował m.in. z Marlonem Brando, który – według wspomnień z epoki – odczuwał respekt wobec doświadczenia Calherna. Był aktorem kontraktowym MGM i uchodził za mistrza „kradzieży scen” – potrafił zdominować kadr spojrzeniem i pauzą, nawet bez rozbudowanego dialogu. W latach 40. pracował także w radiu jako wysoko opłacany lektor reklam luksusowych marek. Był jednym z pierwszych uznanych aktorów filmowych, którzy regularnie pojawiali się w prestiżowych produkcjach telewizyjnych, m.in. w „Lux Video Theatre”. W życiu prywatnym był czterokrotnie żonaty. Jego żonami były aktorki: Ilka Chase, Julia Hoyt, Natalie Schafer (późniejsza Lovey Howell z serialu „Gilligan’s Island”) oraz Marianne Stewart. Żadne z tych małżeństw nie przetrwało próby czasu. Nie miał dzieci. Znany był z eleganckiego stylu życia i zamiłowania do alkoholu – w MGM krążyła anegdota, że najlepsze ujęcia nagrywał „po trzecim martini”. W 1956 roku przebywał w Japonii w związku z realizacją filmu „The Teahouse of the August Moon”. 12 maja 1956 roku w Tokio zmarł nagle na skutek ataku serca. Jego śmierć w trakcie produkcji wymusiła reorganizację zdjęć. Został pochowany na Holy Cross Cemetery w Culver City w Kalifornii. Louis Calhern pozostaje jedną z najbardziej wyrazistych postaci złotej ery Hollywood – aktorem o arystokratycznej prezencji, mistrzem ironii i ekranowego cynizmu, który potrafił nadać swoim bohaterom inteligencję, chłód i subtelne poczucie wyższości. Jego dorobek stanowi modelowy przykład siły aktorstwa charakterystycznego w klasycznym systemie studyjnym.