Fred MacMurray

Fred Heinsch MacMurray przyszedł na świat 30 sierpnia 1908 roku w Kankakee w stanie Illinois. Karierę artystyczną rozpoczął jako muzyk, grając na saksofonie w orkiestrach tanecznych i występując w rewiach na Broadwayu. Choć na ekranie pojawiał się już pod koniec lat 20. jako statysta w produkcjach niemych, takich jak „Girls Gone Wild” (1929), jego prawdziwym przełomem był rok 1935 i rola w „The Gilded Lily” u boku Claudette Colbert. Dzięki wysokiej sylwetce i naturalnemu sposobowi bycia stał się idealnym odtwórcą ról w komediach romantycznych, często partnerując Carole Lombard czy Barbarze Stanwyck. W 1939 roku jego wizerunek i charakterystyczny uśmiech stały się bezpośrednią inspiracją dla rysownika C.C. Becka przy tworzeniu postaci superbohatera Shazama (Kapitana Marvela). W 1943 roku oficjalne dane skarbowe wskazały go jako najlepiej opłacanego aktora w Hollywood i czwartego najlepiej zarabiającego człowieka w USA. Mimo sukcesów w lżejszym repertuarze, MacMurray udowodnił talent dramatyczny w mrocznym klasyku kina noir „Double Indemnity” (1944). Początkowo panicznie bał się tej roli mordercy, obawiając się zniszczenia wizerunku „miłego faceta”, jednak Billy Wilder zdołał go przekonać do udziału w produkcji. Podobnie jak inni aktorzy jego pokolenia, nie brał udziału w realizacji eposu „Cimarron” (1931), gdyż debiutował w dużych rolach kilka lat później. Od końca lat 50. stał się filarem studia Walta Disneya, występując w hitach takich jak „The Absent-Minded Professor” (1961). Jego filmy aktorskie generowały zyski pozwalające finansować kosztowne animacje, za co w 1987 roku jako pierwszy w historii otrzymał tytuł „Disney Legend”. Ogromną popularność przyniósł mu serial „My Three Sons”, gdzie wynegocjował tzw. „system MacMurraya” – pracował na planie tylko przez 65 dni w roku, podczas gdy reszta obsady dostosowywała grafik do jego bloków zdjęciowych. W życiu prywatnym Fred MacMurray był znany z legendarnej oszczędności; mimo posiadania tysięcy akrów ziemi i ogromnego majątku, potrafił przynosić na plan własne kanapki. Był dwukrotnie żonaty: z Lillian Lamont oraz aktorką June Haver, z którą adoptował dwie córki. Prowadził skromne życie na ranczu w Kalifornii, oddając się pasji do rolnictwa i wędkarstwa. Pozostał aktywny zawodowo do końca lat 70., wycofując się z ekranu z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Jako nałogowy palacz przez większość życia, w późniejszych latach zmagał się z poważnymi schorzeniami układu oddechowego. Fred MacMurray zmarł 5 listopada 1991 roku w Santa Monica w wieku 83 lat. Bezpośrednią przyczyną zgonu był rak płuc, przy współistniejącej białaczce i zapaleniu płuc. Został pochowany na cmentarzu Holy Cross Cemetery w Culver City. Jego dorobek artystyczny stanowi unikalne połączenie sukcesów w kinie noir, komedii oraz produkcjach familijnych, co czyni go jednym z najbardziej wszechstronnych i majętnych aktorów złotego wieku Hollywood. Biografia MacMurraya to zapis ewolucji od saksofonisty do autorytetu telewizyjnego i ikony popkultury, który dzięki swojemu zmysłowi do interesów i dyscyplinie pracy stał się jedną z najtrwalszych postaci amerykańskiego przemysłu rozrywkowego.