Emma Matzo przyszła na świat 29 września 1922 roku w Scranton w stanie Pensylwania jako córka Rusinów karpackich, Johna Matzo i Mary Puhalli. Jej rodzice wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych z miejscowości Zavadka, leżącej na terenach dzisiejszej Słowacji i Ukrainy, które wówczas należały do Austro-Węgier. Od wczesnej młodości przejawiała artystyczne aspiracje, co skłoniło ją do podjęcia studiów aktorskich w Marywood College, a następnie w Alviene School of Dramatic Arts w Nowym Jorku. Karierę rozpoczęła na deskach teatru, pracując między innymi jako dublerka Tallulah Bankhead w głośnej sztuce „The Skin of Our Teeth” (1942). To właśnie na Broadwayu jej niezwykłą urodę oraz charakterystyczny, głęboki i chrypliwy głos dostrzegł producent, którym był Hal B. Wallis. Ten unikalny, „dymny” tembr był efektem poważnego zapalenia krtani w młodości; Wallis był nim tak zafascynowany, że kategorycznie zabronił aktorce brania lekcji emisji głosu, które mogłyby go „naprawić”. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Paramount Pictures i zmianie nazwiska na Lizabeth Scott, aktorka zadebiutowała w 1945 roku w filmie „You Came Along”. Dzięki magnetycznej prezencji szybko zyskała przydomek „The Threat”, stając się jedną z czołowych postaci nurtu film noir. Szczyt jej popularności przypadł na drugą połowę lat 40. i początek lat 50. XX wieku. Lizabeth Scott stała się ikoną ról kobiet fatalnych, uwikłanych w mroczne intrygi kryminalne. Hal Wallis celowo promował ją jako „odpowiedź Paramountu na Lauren Bacall”, czego aktorka szczerze nienawidziła, twierdząc, że jej styl jest unikalny. Bacall zrewanżowała się złośliwym komentarzem, nazywając ją „Lizabeth Substitute”. Do najważniejszych dokonań Scott należą występy w takich klasykach jak „The Strange Love of Martha Ivers” (1946) czy „Dead Reckoning” (1947). Podczas kręcenia tego drugiego filmu partnerujący jej Humphrey Bogart początkowo traktował ją protekcjonalnie; Scott zagroziła wówczas opuszczeniem planu, jeśli nie zacznie być traktowana jak równorzędna partnerka, czym zyskała sobie trwały szacunek legendy kina. Kolejną wybitną kreację stworzyła w „Too Late for Tears” (1949) jako bezwzględna Jane Palmer. W 1957 roku wystąpiła u boku wschodzącej gwiazdy, którą był Elvis Presley, w filmie „Loving You”. W połowie lat 50. kariera Lizabeth Scott została wystawiona na ciężką próbę przez skandal wywołany publikacją w brukowym piśmie „Confidential”. Magazyn zasugerował, że aktorka korzystała z usług luksusowych prostytutek, co stało się przełomowym momentem w historii Hollywood. Scott jako jedna z nielicznych miała odwagę pozwać potężny brukowiec na astronomiczną kwotę 2,5 miliona dolarów. Choć proces zakończył się ugodą, branża uznała ją za aktorkę „trudną”, co przyspieszyło zmierzch jej kariery. Po tym wydarzeniu coraz rzadziej pojawiała się przed kamerą, poświęcając się pracy w telewizji oraz nagrywaniu muzyki. W 1958 roku wydała album zatytułowany „Lizabeth”, prezentując swój jazzowy wokal. Jej ostatnim występem kinowym był brytyjski film kryminalny „Pulp” (1972), w którym zagrała u boku Michaela Caine’a i Mickey’ego Rooneya. W życiu prywatnym Lizabeth Scott była osobą niezwykle skrytą. Nigdy nie wyszła za mąż i nie miała dzieci. Po wycofaniu się z kina stała się niemal pustelniczką; przez ostatnie 40 lat życia rzadko opuszczała swój dom w Hollywood Hills i konsekwentnie odmawiała udziału w dokumentach o kinie noir, twierdząc, że tamta filmowa Lizabeth już nie istnieje. Poświęciła się pracy społecznej, wspierając fundacje charytatywne oraz kolekcjonowaniu sztuki, prowadząc spokojne życie z dala od blasku fleszy. Mimo izolacji, do końca pozostała kultową postacią dla miłośników czarnych kryminałów, uosabiając melancholię i niebezpieczny wdzięk swojej epoki. Lizabeth Scott zmarła 31 stycznia 2015 roku w Los Angeles w wieku 92 lat z powodu zastoinowej niewydolności serca. Odeszła w szpitalu Cedars-Sinai Medical Center. Została pochowana na cmentarzu Westwood Village Memorial Park Cemetery w Los Angeles, spoczywając w sąsiedztwie takich legend jak Marilyn Monroe czy Donna Reed. Pozostawiła po sobie dorobek obejmujący ponad dwadzieścia ról filmowych, pozostając w pamięci widzów jako jedna z najbardziej enigmatycznych postaci w historii kina. Jej wkład w rozwój kinematografii został upamiętniony gwiazdą na Hollywood Walk of Fame przy 1624 Vine Street. Do dziś jej kreacje stanowią niedościgniony wzór budowania postaci femme fatale.