Brandon Hurst, właściwie William Brandon Hurst, urodził się 30 listopada 1866 roku w Londynie w Anglii jako syn Charlesa Hursta oraz Elizy Hurst z domu Brandon. Pochodził z rodziny o stabilnej pozycji społecznej, co umożliwiło mu staranne wykształcenie. Od młodości związany był z teatrem i kształcił się w Londynie w kierunku aktorstwa scenicznego. Karierę rozpoczął w repertuarze klasycznym, występując w dramatach historycznych i szekspirowskich. Pod koniec XIX wieku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuował pracę na Broadwayu, zdobywając reputację aktora o wyrazistej prezencji i arystokratycznej dykcji. Do filmu trafił w latach dziesiątych XX wieku, jednak jego złoty okres przypadł na lata dwudzieste, w epoce kina niemego. Smukła sylwetka, ostre rysy twarzy oraz naturalny brytyjski akcent (w późniejszych latach) predestynowały go do ról arystokratów, urzędników oraz – przede wszystkim – antagonistów. Stał się jednym z najbardziej charakterystycznych „czarnych charakterów” kina niemego, specjalizując się w postaciach cynicznych intrygantów i bezwzględnych manipulatorów. Jedną z jego przełomowych ról był Jehan Frollo w „The Hunchback of Notre Dame” (1923) u boku Lona Chaneya. Kreacja chłodnego, obsesyjnego duchownego ugruntowała jego pozycję jako ekranowego złoczyńcy najwyższej klasy. Wcześniej wystąpił jako sir George Carew w „Dr. Jekyll and Mr. Hyde” (1920) z Johnem Barrymore’em, współtworząc jedną z najważniejszych adaptacji literatury grozy w historii kina niemego. Kolejną kluczową rolą był lord Barkilphedro w „The Man Who Laughs” (1928). W filmie tym stworzył wyrafinowaną postać dworskiego intryganta, który w duecie z księżną Josianą (graną przez Olgę Baclanovą) knuł polityczne i osobiste spiski. Jego interpretacja cynicznego błazna uchodzi za jedną z najbardziej subtelnych i jednocześnie złowrogich kreacji drugiego planu w późnym kinie niemym. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego jego znaczenie jako aktora pierwszoplanowego zmalało. W latach trzydziestych i czterdziestych występował bardzo często, jednak głównie w niewielkich rolach epizodycznych, nierzadko niewymienianych w czołówkach (uncredited). Mimo to pozostał niezwykle aktywny zawodowo i łącznie wystąpił w ponad 120 filmach, stając się stałym elementem hollywoodzkiego systemu studyjnego. W życiu prywatnym był żonaty z Minnie S. Hurst. Informacje o ewentualnym potomstwie są ograniczone w dostępnych źródłach. Brandon Hurst zmarł 15 lipca 1947 roku w Hollywood w Kalifornii na skutek powikłań związanych z miażdżycą. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Brandon Hurst pozostaje jednym z najwyrazistszych antagonistów epoki kina niemego. Jego role w „The Hunchback of Notre Dame”, „Dr. Jekyll and Mr. Hyde” oraz „The Man Who Laughs” zapewniły mu trwałe miejsce w historii filmu jako mistrzowi ekranowej intrygi i cynizmu. Choć w erze dźwiękowej stał się głównie aktorem epizodycznym, jego kreacje z lat dwudziestych pozostają kanonem klasycznego kina niemego.