Alison Skipworth, właściwie Alison Mary Elliott Margaret Groom, urodziła się 25 lipca 1863 roku w Londynie jako córka Richarda George’a Grooma, kupca i handlowca, oraz Elizabeth Margaret Elliott. Otrzymała staranne wykształcenie w prestiżowych londyńskich szkołach, co ukształtowało jej nienaganny akcent typu „High British”, który w późniejszych latach stał się jej znakiem rozpoznawczym na amerykańskiej scenie i ekranie. W 1882 roku poślubiła Franka Skipwortha, artystę malarza, który często portretował ją w kostiumach teatralnych i wspierał jej rozwój artystyczny. Małżeństwo miało dwoje dzieci: syna Franka, który zmarł w dzieciństwie, oraz córkę Margaret. Debiut sceniczny Alison Skipworth nastąpił w 1894 roku w operetce „The Gaiety Girl” w Daly’s Theatre w Londynie. Już rok później wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie wystąpiła w „The Artist’s Model”, rozpoczynając wieloletnią karierę dzieloną między Londyn a Nowy Jork. Od końca XIX wieku regularnie występowała na Broadwayu, budując renomę aktorki charakterystycznej o wyrazistej osobowości i znakomitym wyczuciu komizmu. Jej głos – opisywany jako aksamitny, lecz o ostrym, ironicznym brzmieniu – doskonale nadawał się do ról arystokratek, ekscentrycznych wdów i złośliwych matron. Sama z humorem mawiała, że gra „stare czarownice”, bo potrafi robić to z elegancją i dystansem. Karierę filmową rozwinęła w erze kina dźwiękowego. W latach trzydziestych związała się z Paramount Pictures, stając się jedną z najlepiej opłacanych aktorek charakterystycznych studia – w chwili podpisania znaczącego kontraktu miała już blisko 70 lat, co czyniło ją symbolem sukcesu osiągniętego w dojrzałym wieku. Wystąpiła w „If I Had a Million” (1932), gdzie jej sceny z W.C. Fieldsem – zwłaszcza sekwencje z niszczeniem samochodów – przeszły do historii komedii. Fields, znany z oszczędnych komplementów, określał ją mianem jednej z najlepszych komediantek w branży. W tym samym roku zagrała tytułową rolę w „Madame Racketeer”, wcielając się w sprytną oszustkę podszywającą się pod arystokratkę, co ugruntowało jej pozycję gwiazdy drugiego planu. W „The Song of Songs” (1933) partnerowała Marlene Dietrich, a jej zdystansowana elegancja stanowiła wyraźny kontrast dla ekranowej ekspresji Dietrich. W kolejnych latach występowała w licznych produkcjach Paramountu i innych wytwórni, specjalizując się w rolach dowcipnych, dominujących starszych kobiet. Jej ostatnim filmem było „Ladies in Retirement” (1941), gdzie zagrała Lucy Fiske. Pod koniec lat czterdziestych pojawiła się także w pierwszych programach telewizyjnych, m.in. w „The Chevrolet Tele-Theatre”, potwierdzając swoją długowieczność zawodową. W Nowym Jorku mieszkała w eleganckim hotelu przy Gramercy Park, gdzie prowadziła salon towarzyski dla brytyjskich aktorów pracujących w Stanach Zjednoczonych. Pozostawała aktywna niemal do końca życia, utrzymując kontakty ze środowiskiem teatralnym. Zmarła 5 lipca 1952 roku w Nowym Jorku. Została pochowana na Kensico Cemetery w Valhalla w stanie Nowy Jork. Alison Skipworth zapisała się w historii kina jako jedna z prekursorek archetypu błyskotliwej, ironicznej starszej damy – postaci, którą w późniejszych dekadach rozwijały kolejne pokolenia aktorek charakterystycznych. Jej kariera, obejmująca ponad cztery dekady działalności scenicznej i filmowej, stanowi przykład trwałości brytyjskiej tradycji teatralnej przeniesionej z powodzeniem na grunt amerykańskiego kina dźwiękowego.