Egbert Thomas „Bert” Roach urodził się 21 sierpnia 1891 roku w Waszyngtonie jako syn Franka C. Roacha oraz Jennie C. Pindar. Wychowywał się w środowisku miejskim stolicy USA, a we wczesnej młodości związał się z wędrownymi trupami teatralnymi, co było wówczas typową ścieżką kariery dla przyszłych aktorów filmowych. Swoje pierwsze kroki na scenie stawiał w repertuarze komediowym i muzycznym. Choć późniejsze opracowania przypisują mu występy na Broadwayu już w 1911 roku, brakuje jednoznacznych zapisów w rejestrach Internet Broadway Database (IBDB) potwierdzających jego znaczący udział w produkcji „Louisiana Lou”. Pewne jest natomiast, że jego predyspozycje do ról komediowych i charakterystyczna fizjonomia szybko przyciągnęły uwagę pionierów kina. Karierę filmową rozpoczął w erze niemego slapsticku. Współpracował z wytwórnią Keystone Macka Sennetta, pojawiając się w produkcjach krótkometrażowych u boku takich gwiazd jak Roscoe „Fatty” Arbuckle. Choć dokładny tytuł jego debiutu jest przedmiotem sporów między historykami kina, przyjmuje się, że jego aktywność zawodowa w Hollywood rozpoczęła się około 1914 roku. Najważniejszym punktem w jego karierze aktorskiej pozostaje występ w dramacie Kinga Vidora „Człowiek z tłumu” („The Crowd”) z 1928 roku. Wcielił się tam w rolę współpracownika głównego bohatera – postać tę często utożsamia się z ekranowym „Bertiem”. Jego występ w tym filmie pokazał, że Roach potrafi wyjść poza ramy czystej komedii, odnajdując się w nurcie realizmu społecznego. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego, Roach – dzięki doświadczeniu scenicznemu – utrzymał się w branży, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych. Wystąpił w ogromnej liczbie filmów (szacuje się ją na około 300 tytułów), grając zazwyczaj postacie drugoplanowe. Pojawiał się w tak głośnych produkcjach jak „Murders in the Rue Morgue” (1932), „San Francisco” (1936) czy „The Girl of the Golden West” (1938). Mimo zbieżności nazwisk, Bert Roach nie był spokrewniony ze słynnym producentem Halem Roachem. Choć występował w filmach realizowanych w jego studio (w tym epizodycznie w produkcjach z Flipem i Flapem), nigdy nie stał się stałym członkiem zespołu komików tej wytwórni, pozostając aktorem niezależnym, pracującym dla różnych studiów, w tym MGM i Universal. W życiu prywatnym był związany z Gladys Marie Johnson. Po wycofaniu się z aktywnego grania w filmach na początku lat 50. XX wieku, Roach prowadził spokojne życie w Kalifornii, z dala od blasku fleszy, który towarzyszył mu w złotej erze Hollywood. Bert Roach zmarł 16 lutego 1971 roku w Los Angeles w wieku 79 lat. Zgodnie z dostępnymi dokumentami został poddany kremacji w Los Angeles. Choć w niektórych bazach genealogicznych pojawiają się precyzyjne numery nisz kolumbarium, dane te – ze względu na brak możliwości weryfikacji w oficjalnych księgach cmentarnych – należy traktować z dystansem. Pozostaje w pamięci historyków kina jako „król drugiego planu”, którego obecność w obsadzie gwarantowała solidne rzemiosło aktorskie, a jego twarz stała się nieodłącznym elementem amerykańskiej kinematografii pierwszej połowy XX wieku.