Ingrid Bergman urodziła się 29 sierpnia 1915 roku w Sztokholmie w Szwecji jako córka Justusa Samuela Bergmana oraz Friedy Adler. Jej ojciec był fotografem, a matka pochodziła z Niemiec. Wczesne dzieciństwo Ingrid naznaczone było stratą – matka zmarła, gdy była jeszcze bardzo mała, a po śmierci ojca wychowywała się pod opieką krewnych. Już w młodym wieku wykazywała wyraźne zainteresowanie aktorstwem, co skłoniło ją do podjęcia nauki w Królewskiej Akademii Teatralnej w Sztokholmie, jednej z najważniejszych szkół aktorskich w kraju. Karierę filmową rozpoczęła w Szwecji w latach 30., szybko zdobywając uznanie dzięki naturalności i autentyczności gry, które wyróżniały ją na tle bardziej teatralnych stylów epoki. Przełomem w jej europejskiej karierze był film „Intermezzo” (1936), który odniósł sukces także poza granicami Szwecji i zwrócił uwagę producenta Davida O. Selznicka. To właśnie on sprowadził Bergman do Hollywood i umożliwił jej międzynarodowy debiut w anglojęzycznej wersji „Intermezzo” (1939). W Hollywood bardzo szybko stała się jedną z największych gwiazd lat 40. Wyróżniała się nie tylko urodą, ale przede wszystkim stylem gry – pozbawionym sztuczności, opartym na emocjonalnej prawdzie i subtelności. Wystąpiła w szeregu klasycznych filmów, które na trwałe zapisały się w historii kina. Jednym z najważniejszych był „Casablanca” (1942), gdzie stworzyła niezapomnianą kreację Ilsy Lund u boku Humphreya Bogarta. Film ten stał się ikoną złotej ery Hollywood. W tym okresie zaprzyjaźniła się również z Carym Grantem, który pozostawał jednym z jej najbliższych przyjaciół w środowisku filmowym. W kolejnych latach współpracowała z najwybitniejszymi reżyserami swojej epoki. W „Gaslight” (1944) („Gasnący płomień”) zdobyła swojego pierwszego Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, tworząc przejmujący portret kobiety poddawanej psychologicznej manipulacji. Współpracowała także z Alfredem Hitchcockiem w filmach „Spellbound” (1945) („Urzeczona”), „Notorious” (1946) („Osławiona”) oraz „Under Capricorn” (1949), w których potwierdziła swoją wszechstronność i zdolność do budowania złożonych postaci. Na początku lat 50. jej kariera w Hollywood została gwałtownie przerwana przez skandal obyczajowy związany z romansem z włoskim reżyserem Roberto Rossellinim. Sprawa była na tyle głośna, że Bergman została publicznie potępiona na forum Senatu Stanów Zjednoczonych jako osoba wywierająca „zły wpływ moralny”. Opuściła Stany Zjednoczone i wyjechała do Włoch, gdzie rozpoczęła nowy etap kariery, występując w filmach neorealistycznych, takich jak „Stromboli” (1950) czy „Europa ’51” (1952). Choć początkowo spotkało się to z ostrą krytyką amerykańskiej opinii publicznej, z czasem jej decyzja została uznana za przejaw odwagi artystycznej i niezależności. Warto dodać, że dopiero w 1972 roku Senat USA oficjalnie przeprosił aktorkę za wcześniejsze potępienie. Powrót do Hollywood nastąpił w drugiej połowie lat 50. i przyniósł jej kolejne sukcesy. Za rolę w filmie „Anastasia” (1956) („Anastazja”) zdobyła drugiego Oscara, a nagrodę w jej imieniu odebrał Cary Grant, ponieważ aktorka wciąż obawiała się reakcji amerykańskiej opinii publicznej. W kolejnych latach kontynuowała karierę zarówno w kinie, jak i w teatrze, występując w produkcjach amerykańskich i europejskich. W 1974 roku otrzymała trzeciego Oscara – tym razem dla najlepszej aktorki drugoplanowej – za rolę w „Murder on the Orient Express” (1974) („Morderstwo w Orient Expressie”). Było to symboliczne zwieńczenie jej wieloletniej kariery, obejmującej różnorodne gatunki i style filmowe. Jednym z jej ostatnich wielkich osiągnięć była rola w „Autumn Sonata” (1978) („Jesienna sonata”) w reżyserii Ingmara Bergmana. Spotkanie tych dwojga wybitnych twórców szwedzkiego kina było wydarzeniem o ogromnym znaczeniu artystycznym, a jej kreacja pianistki Charlotte przyniosła jej ostatnią nominację do Oscara. Ingrid Bergman była również wybitną poliglotką – biegle posługiwała się językiem szwedzkim, angielskim, niemieckim, francuskim i włoskim, co umożliwiło jej prowadzenie prawdziwie międzynarodowej kariery i pracę w różnych systemach produkcyjnych bez utraty autentyczności. W życiu prywatnym była trzykrotnie zamężna. Jej pierwszym mężem był Petter Lindström, z którym miała córkę Pię Lindström, późniejszą dziennikarkę telewizyjną. Związek z Roberto Rossellinim przyniósł jej troje dzieci: Isabellę Rossellini, która została znaną aktorką, jej siostrę bliźniaczkę Isottę Ingrid oraz syna Roberta Ingmara Rosselliniego. Jej trzecim mężem był Lars Schmidt, producent teatralny. Ingrid Bergman zmarła 29 sierpnia 1982 roku w londyńskiej dzielnicy Chelsea na skutek powikłań związanych z chorobą nowotworową, dokładnie w dniu swoich 67. urodzin. Pozostaje jedną z najwybitniejszych aktorek w historii kina światowego, symbolem naturalności i prawdy ekranowej. Jej kariera, obejmująca zarówno Hollywood, jak i kino europejskie, stanowi przykład niezwykłej odwagi artystycznej, niezależności oraz nieustannego rozwoju, a stworzone przez nią role do dziś uchodzą za wzorzec aktorskiej doskonałości i głębi psychologicznej.