Creighton Hale urodził się 24 maja 1882 roku w hrabstwie Cork w Królestwie Irlandii. Był synem Johna Hale’a oraz Catherine z domu Creighton, od której panieńskiego nazwiska przyjął swoje sceniczne imię. Dorastał w środowisku irlandzkim, a następnie wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwijał swoje zainteresowania artystyczne i rozpoczął drogę zawodową związaną z teatrem. Karierę aktorską rozpoczął na scenie, występując na Broadwayu, gdzie zdobył doświadczenie w repertuarze komediowym i dramatycznym. Wyróżniał się subtelną ekspresją oraz umiejętnością kreowania postaci o łagodnym, nieco nieśmiałym usposobieniu, co wkrótce stało się jego znakiem rozpoznawczym. Do filmu trafił w drugiej dekadzie XX wieku i szybko zdobył popularność jako jeden z bohaterów wczesnych seriali kinowych. Ogromną rozpoznawalność przyniósł mu udział w serii „The Exploits of Elaine” (1914), gdzie występował u boku Pearl White. Produkcja ta, oparta na systemie odcinków zakończonych dramatycznymi zwrotami akcji, należała do pierwszych wielkich sukcesów formy „cliffhanger” i uczyniła Hale’a międzynarodową gwiazdą. W kolejnych latach stał się jednym z charakterystycznych aktorów kina niemego, specjalizując się w rolach młodych, nieporadnych bohaterów uwikłanych w sytuacje komediowe i romantyczne. Jednym z najważniejszych momentów jego drogi zawodowej była współpraca z Davidem Warkiem Griffithem, u którego wystąpił m.in. w filmach „Way Down East” (1920) oraz „Orphans of the Storm” (1921). Produkcje te należały do najważniejszych osiągnięć kina tamtej epoki i ugruntowały jego pozycję w Hollywood. Szczególne miejsce w jego dorobku zajmuje film „Kot i kanarek” („The Cat and the Canary”, 1927), w którym wcielił się w postać Paula Jonesa. Kreacja ta, łącząca elementy komedii i grozy, stała się jednym z najważniejszych przykładów nurtu „old dark house” i należy do najbardziej rozpoznawalnych ról w jego karierze. W okresie przejścia do kina dźwiękowego nadal pozostawał aktywny zawodowo. W 1930 roku wystąpił w filmie „Clancy in Wall Street”, gdzie zagrał Dona MacLeana, co stanowiło przykład jego adaptacji do nowych realiów oraz przejścia od ról amantów do bardziej charakterystycznych kreacji. W kolejnych dekadach jego aktywność zawodowa nie ustała, choć zmienił się charakter ról. W latach 40. i 50. był związany ze studiem Warner Bros., gdzie regularnie pojawiał się w produkcjach jako aktor epizodyczny. Można go dostrzec m.in. w takich filmach jak „Casablanca” (1942) czy „Sokół maltański” (1941). Jego obecność w tych produkcjach była dowodem wyjątkowej długowieczności zawodowej oraz uznania, jakim cieszył się w środowisku filmowym. W trakcie swojej kariery wystąpił w ponad 300 filmach, obejmujących zarówno kino nieme, jak i dźwiękowe, co czyni go jednym z najbardziej płodnych aktorów swojego pokolenia. Jego dorobek artystyczny rozciągał się na ponad cztery dekady, obejmując najważniejsze etapy rozwoju kina. W życiu prywatnym pozostawał związany ze środowiskiem artystycznym, jednak jego sprawy osobiste rzadko trafiały do mediów. Przez wiele lat mieszkał w Kalifornii. Creighton Hale zmarł 9 sierpnia 1965 roku w South Pasadena w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 83 lat. Został pochowany na cmentarzu Grand View Memorial Park w Glendale. Pozostaje jedną z charakterystycznych postaci kina niemego i klasycznego Hollywood – aktorem, który przeszedł drogę od międzynarodowej gwiazdy seriali filmowych, przez współpracę z największymi twórcami epoki, aż po status cenionego aktora charakterystycznego i epizodycznego w złotej erze Hollywood.