Raymond Hackett, urodzony 15 lipca 1902 roku w Nowym Jorku, był aktorem, który swoją karierę budował na fundamencie wielopokoleniowej tradycji teatralnej. Jako syn aktora Maurice’a Hacketta i brat Alberta Hacketta (wybitnego scenarzysty, współautora m.in. „To wspaniałe życie” oraz „Pamiętnik Anny Frank”), Raymond od najmłodszych lat był obecny na profesjonalnych scenach. Jego uroda, charakteryzująca się dużą wrażliwością i chłopięcym urokiem, sprawiła, że w Hollywood przełomu lat 20. i 30. stał się idealnym odtwórcą ról młodych, często tragicznych bohaterów, których losy poruszały masową widownię. Swoją artystyczną drogę rozpoczął jako dziecko, debiutując na Broadwayu już w 1907 roku. Przez całą drugą dekadę XX wieku był uznanym aktorem dziecięcym, występując w licznych produkcjach scenicznych, które ukształtowały jego warsztat. Choć w filmach niemych pojawiał się sporadycznie już od 1912 roku, to nadejście ery dźwiękowej pozwoliło mu na błyskawiczny awans do pierwszej ligi Hollywood. Dzięki doskonałej dykcji i scenicznemu doświadczeniu, Hackett stał się jedną z pierwszych gwiazd, które z powodzeniem dokonały transformacji do kina mówionego pod skrzydłami wytwórni MGM. W latach 1929–1931 Raymond Hackett przeżywał szczyt swojej popularności. Jego wielkim przełomem była rola Jimmy'ego Dugana, brata głównej bohaterki, w przełomowym dramacie sądowym „The Trial of Mary Dugan” (1929), gdzie partnerował Normie Shearer. Kreacja ta, pełna emocjonalnego napięcia, otworzyła mu drzwi do kolejnych ważnych produkcji, takich jak „The Case of Sergeant Grischa” (1930) czy „The Sea Wolf” (Wilk morski, 1930), gdzie jako Allen Rand stworzył dojrzały portret psychologiczny. Wystąpił również w głośnym dreszczowcu „The Cat Creeps” (1930), umacniając swoją pozycję aktora potrafiącego udźwignąć ciężar ról pierwszoplanowych. Mimo obiecującego startu, Hackett w połowie lat 30. zaczął wycofywać się z ekranu, decydując się na powrót do teatru. Jego ostatnim znaczącym występem filmowym była rola w „The Girl in 419” (1933). Powrócił do Nowego Jorku, gdzie kontynuował karierę na Broadwayu, m.in. w głośnej sztuce „The Night of January 16th”. Posiadał rzadką umiejętność łączenia intensywności emocjonalnej z naturalnością, co czyniło go aktorem cenionym przez krytyków, nawet gdy Hollywood zaczęło stawiać na inne typy osobowości ekranowych. Prywatnie Raymond Hackett był związany z dwiema wybitnymi aktorkami. Po rozwodzie z Myrą Hampton, w 1935 roku poślubił gwiazdę kina niemego i teatru, Blanche Sweet, z którą tworzył zgodny związek aż do śmierci. Hackett był znany ze skromności i dystansu do blasków sławy, preferując pracę nad ambitnymi projektami scenicznymi. Wycofanie się z życia publicznego w późniejszych latach było podyktowane postępującą, długą chorobą, którą znosił z dala od blasku fleszy. Raymond Hackett zmarł 7 lipca 1958 roku w Los Angeles w wieku 55 lat. Pozostał w pamięci jako aktor o wielkiej wrażliwości, który swoją grą w kluczowych filmach przełomu dźwiękowego pomógł zdefiniować nowy standard aktorstwa filmowego. Jego biografia to opowieść o artyście, który mimo krótkiego okresu wielkiej sławy w Hollywood, pozostawił po sobie trwały ślad w historii kina i teatru, udowadniając, że solidne wykształcenie sceniczne jest fundamentem pozwalającym przetrwać każdą zmianę technologiczną w przemyśle rozrywkowym.