Paul Wegener był wybitnym niemieckim aktorem i reżyserem, uznawanym za jednego z ojców kina grozy oraz prekursora niemieckiego ekspresjonizmu. Urodził się 11 grudnia 1874 roku w Jarantowicach (ówczesne Prusy Zachodnie, obecnie Polska). Choć początkowo studiował prawo we Fryburgu i Lipsku, w wieku 20 lat porzucił naukę dla aktorstwa. Od 1906 roku należał do prestiżowego zespołu teatralnego Maxa Reinhardta w Berlinie, gdzie zyskał sławę dzięki monumentalnym rolom szekspirowskim (m.in. Ryszard III, Makbet). Wegener jako jeden z pierwszych artystów dostrzegł w filmie potencjał sztuki wykraczającej poza rejestrację teatru. Jego debiut kinowy, w którym zagrał podwójną rolę, wprowadził do kina motyw sobowtóra i innowacyjne efekty specjalne. Największą sławę przyniosła mu postać glinianego giganta z żydowskiej legendy. Wegener trzykrotnie realizował ten temat: "Golem" (1915 – film zaginiony); "Golem i tancerka" (1917 – parodia); "Golem" (1920) – wizualne arcydzieło ekspresjonizmu, które wpłynęło na późniejsze hollywoodzkie horrory. W czasach nazistowskich Wegener pozostał w Niemczech. Ze względu na swoją sławę i monumentalną posturę otrzymywał tytuły państwowe („Aktor Państwowy”) i grał w filmach propagandowych, takich jak "Kolberg" (1945). Jednocześnie prowadził podwójne życie i prywatnie potępiał reżim i pomagał osobom prześladowanym, ukrywając je w swoim mieszkaniu oraz finansował grupy oporu walczące z nazizmem. Był kuzynem znanego geofizyka Alfreda Wegenera. Jego trzecią i ostatnią żoną była aktorka Lyda Salmonova, z którą często występował na ekranie. Po wojnie aktywnie włączył się w odbudowę życia kulturalnego Berlina. Zmarł we śnie 13 września 1948 roku w Berlinie, dwa miesiące po tym, jak zasłabł na scenie podczas spektaklu "Natan mędrzec".