Rochus Gliese urodził się 6 stycznia 1891 roku w Berlinie w Niemczech. Był niemieckim dyrektorem artystycznym, scenografem, kostiumografem i reżyserem, związanym z kluczowym okresem rozwoju kina niemieckiego z drugiej dekady i lat 20. XX wieku. Studiował w Państwowym Muzeum Sztuki i Rzemiosła w Berlinie, gdzie zdobył wszechstronne wykształcenie plastyczne obejmujące rysunek, architekturę oraz projektowanie form przestrzennych. Początkowo pracował jako scenograf teatralny, rozwijając umiejętność budowania sugestywnych i znaczeniowo nasyconych przestrzeni scenicznych, co w naturalny sposób skierowało go ku rozwijającej się sztuce filmowej. Jego przejście do kina wiązało się z współpracą z Paulem Wegenerem, jednym z pionierów niemieckiej kinematografii. Przy filmie „Der Golem” (1914) Gliese pełnił funkcję zarówno scenografa, jak i kostiumografa, odpowiadając za wizualne ukształtowanie postaci Golema. To właśnie jego projekt – ciężkiej, uproszczonej, niemal monumentalnej sylwetki – nadał tej postaci jej charakterystyczny wygląd, który stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych w historii wczesnego kina i wywarł wpływ na późniejsze przedstawienia postaci fantastycznych. W kolejnych latach kontynuował współpracę z Wegenerem, często łącząc różne funkcje twórcze; przy filmie „Der Golem und die Tänzerin” (1917) brał udział nie tylko w opracowaniu strony wizualnej, ale również współtworzył jego realizację, co pokazuje jego wyjątkową wszechstronność. W latach 20. ugruntował swoją pozycję jako jeden z czołowych scenografów niemieckiego kina. Jego styl charakteryzował się świadomym operowaniem formą przestrzeni, światłem i architekturą dekoracji, dzięki czemu scenografia stawała się integralnym elementem narracji, a nie jedynie tłem wydarzeń. Szczególnie wyraźnie widać to w filmie „Die Finanzen des Großherzogs” (1924), gdzie stworzył rozbudowane i monumentalne dekoracje, podkreślające zarówno charakter opowieści, jak i jej wizualny rytm. Kluczowym etapem jego kariery była współpraca z Friedrichem Wilhelmem Murnauem. Praca z reżyserem, który kładł ogromny nacisk na obraz i atmosferę, pozwoliła Gliesemu rozwinąć bardziej subtelne środki wyrazu oraz dopracować relację między przestrzenią a ruchem kamery. Gdy Murnau pod koniec lat 20. wyjechał do Stanów Zjednoczonych, Gliese podążył za nim, co otworzyło przed nim możliwość pracy w Hollywood i udziału w jednym z najważniejszych projektów epoki. Największe uznanie przyniosła mu praca jako dyrektor artystyczny przy filmie „Wschód słońca” (1927). Produkcja ta była jednym z najbardziej ambitnych przedsięwzięć wizualnych swojego czasu, a Gliese odegrał kluczową rolę w stworzeniu jej unikalnej scenografii. Wykorzystywał między innymi technikę wymuszonej perspektywy, projektując dekoracje w taki sposób, by sprawiały wrażenie znacznie większych i głębszych niż w rzeczywistości. Rozwiązania te pozwoliły uzyskać efekt przestrzennej iluzji i znacząco wpłynęły na rozwój języka wizualnego kina. Za swoją pracę przy tym filmie otrzymał nominację do Nagrody Akademii podczas 1. edycji rozdania Oscarów w 1929 roku, co potwierdziło jego międzynarodowe uznanie. Mimo sukcesu w Stanach Zjednoczonych jego kariera nie rozwinęła się tam na dłuższą metę. W okresie przełomu technologicznego związanego z nadejściem kina dźwiękowego powrócił do Niemiec, gdzie kontynuował pracę w ramach przemysłu filmowego skupionego wokół UFA. Decyzja ta ograniczyła jego dalszą obecność w Hollywood, ale pozwoliła mu zachować stabilną pozycję jako scenograf i dyrektor artystyczny w Europie. W tym okresie koncentrował się przede wszystkim na stronie wizualnej filmów, rozwijając swoje rzemiosło w zmieniających się realiach produkcyjnych. Przy filmie „Menschen am Sonntag” (1930) pełnił funkcję scenografa i dyrektora artystycznego, odpowiadając za wizualne opracowanie przestrzeni, która stała się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów tej produkcji. Film, wyreżyserowany przez Roberta Siodmaka i Edgara G. Ulmera, wyróżniał się nowatorskim podejściem do realizmu i naturalności obrazu, a wkład Gliesego w jego stronę wizualną był istotnym elementem jego ostatecznego kształtu. W kolejnych dekadach jego aktywność zawodowa stopniowo malała, choć nadal pozostawał związany z branżą filmową. W latach powojennych pracował przy produkcjach niemieckich, w tym przy filmie „Der Hauptmann von Köpenick” (1956) w reżyserii Helmuta Käutnera, gdzie odpowiadał za scenografię. Był to jeden z jego ostatnich szerzej rozpoznawalnych projektów i zarazem przykład dojrzałego stylu, łączącego funkcjonalność z dbałością o szczegół historyczny. Za swoją działalność artystyczną został uhonorowany Niemiecką Nagrodą Filmową za całokształt twórczości w 1973 roku, co stanowiło wyraz uznania dla jego wkładu w rozwój scenografii filmowej oraz języka wizualnego kina. Jego dorobek pokazuje, jak istotną rolę może odgrywać przestrzeń filmowa w budowaniu znaczeń i emocji. Rochus Gliese zmarł 22 grudnia 1978 roku w Berlinie Zachodnim w Niemczech w wieku 87 lat. Pozostaje jednym z ważnych twórców wizualnego języka kina niemego – artystą, który potrafił połączyć wykształcenie plastyczne z potrzebami rozwijającego się medium filmowego. Jego prace pokazują, że scenografia może być aktywnym elementem narracji, kształtującym sposób, w jaki widz odbiera świat przedstawiony, a nie jedynie dekoracyjnym tłem wydarzeń.