Harry C. Bradley przyszedł na świat 15 kwietnia 1869 roku w San Francisco w stanie Kalifornia. Zanim na stałe związał się z Hollywood, spędził ponad trzydzieści lat na deskach teatrów w całym kraju, stając się mistrzem aktorskiego rzemiosła w złotych czasach teatrów objazdowych. Z zawodu był aktorem teatralnym i filmowym, który dzięki nieskazitelnej dykcji i dystyngowanej aparycji stał się jednym z najbardziej zapracowanych aktorów epizodycznych w historii kina, specjalizując się w rolach statecznych urzędników, duchownych oraz surowych profesorów. Pracę zawodową przed kamerą rozpoczął już w 1915 roku w niemym filmie „The New Adventures of J. Rufus Wallingford”, jednak prawdziwa eksplozja jego kariery nastąpiła po 1930 roku wraz z nadejściem ery dźwiękowej. Do jego najważniejszych osiągnięć należą występy w oscarowych produkcjach Franka Capry, takich jak „Ich noce” (1934) oraz „Pan Smith jedzie do Waszyngtonu” (1939). Pojawił się również w klasykach „Footlight Parade” (1933) u boku Jamesa Cagneya oraz „Wesoła rozwódka” (1934). Jego imponująca filmografia obejmuje ponad 240 tytułów, z czego większość stanowią role niekredytowane. W samym 1935 roku wystąpił w ponad trzydziestu produkcjach, co świadczy o jego niebywałym pracoholizmie i statusie aktora, na którym reżyserzy mogli polegać w każdej sytuacji. James Cagney wspominał go jako najbardziej profesjonalnego starszego pana w całym przemyśle filmowym. W życiu prywatnym od lat był żonaty z Ann Bradley, która wspierała go w trudnym okresie przejścia z teatru do kina. Para nie miała dzieci. Prywatnie Harry C. Bradley był pasjonatem historii teatru i posiadał unikalną kolekcję programów scenicznych z przełomu wieków. Cieszył się opinią mentora i człowieka o wielkich zasadach etycznych; zawsze powtarzał, że nie ma małych ról, a jedynie mali aktorzy. Dzięki ogromnej dyscyplinie finansowej i regularnej pracy, u schyłku życia cieszył się stabilnością materialną, co było rzadkością wśród ówczesnych aktorów charakterystycznych. Harry C. Bradley zmarł 18 października 1947 roku w Hollywood. Przyczyną zgonu był nagły atak serca, który nastąpił w wieku 78 lat. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale, spoczywając pośród innych pionierów kina, z którymi przez lata dzielił filmowe plany. Aktor słynął z przenikliwego spojrzenia, siwej czupryny oraz nienagannych manier, które czyniły go idealnym sędzią, lekarzem czy barmanem w wielkich produkcjach Warner Bros. i RKO. Choć jego nazwisko rzadko pojawiało się w napisach końcowych, jego twarz była gwarancją solidnego, klasycznego aktorstwa, które budowało realizm złotych lat Hollywood. Do dziś historycy kina i fani klasyki z pasją odnajdują jego postać w tle największych hitów tamtej epoki, traktując to jako dowód na to, jak trwały ślad zostawił po sobie ten skromny mistrz drugiego planu.