Michael Visaroff urodził się 18 listopada 1889 roku w Moskwie w Imperium Rosyjskim. Ukończył Akademię Handlową w Moskwie, jednak jego prawdziwym powołaniem był teatr. Kształcił się w szkole dramatycznej przy Teatrze Małym w Moskwie, jednej z najważniejszych scen rosyjskich, gdzie zdobył klasyczne, solidne wykształcenie aktorskie. Wyniesiona stamtąd dyscyplina i styl gry – oparty na powadze oraz precyzji – stały się fundamentem jego późniejszej kariery. Po rewolucji bolszewickiej opuścił Rosję. W 1922 roku przybył do Stanów Zjednoczonych wraz z zespołem The Russian Romantic Theater. Rok później zadebiutował na Broadwayu w sztuce „The Love Child”. Jego oficjalnym debiutem w amerykańskim kinie pełnometrażowym był niemy film „The Swan” (1925) w reżyserii Dimitriego Buchowetzkiego, z Frances Howard i Adolphe’em Menjou w rolach głównych. Visaroff zagrał tam postać o nazwisku Wunderlich, co otworzyło mu drogę do dalszej kariery filmowej. W Hollywood szybko stał się jednym z najbardziej charakterystycznych aktorów emigracyjnych. Międzynarodową rozpoznawalność przyniosła mu rola karczmarza w „Dracula” (1931) z Bélą Lugosim – to on w pamiętnej scenie ostrzega Renfielda przed wampirem i wręcza mu krucyfiks. W kolejnych latach specjalizował się w rolach rosyjskich generałów, arystokratów i dyplomatów. W środowisku filmowym uchodził za „etatowego rosyjskiego generała”, a jego autentyczny carski mundur (lub niezwykle wierna replika) stał się niemal legendą hollywoodzkich garderób. Wystąpił m.in. w „Son of Frankenstein” (1939), „Ninotchka” (1939), „The Shanghai Gesture” (1941), „To Be or Not to Be” (1942), „Passage to Marseille” (1944) oraz w późniejszych produkcjach, takich jak „Million Dollar Mermaid” (1952). Jednym z jego ostatnich występów był epizod w „Destination Gobi” (wydanym w 1953 roku), co świadczy o jego aktywności zawodowej niemal do końca życia. Biegle władał językiem rosyjskim, angielskim, francuskim i niemieckim. W czasie II wojny światowej brał udział w audycjach radiowych skierowanych do Europy, wykorzystując swój głęboki, niski głos oraz kompetencje językowe jako osobisty wkład w wysiłek wojenny Stanów Zjednoczonych. Jego żoną była Nina Visaroff (z domu Borodina), również aktorka charakterystyczna. Często pojawiali się razem w filmach jako arystokratyczna para lub tło scen dworskich. Mieli córkę Natashę Visaroff, która próbowała swoich sił w przemyśle rozrywkowym jako tancerka i statystka. Rodzina Visaroffów była w Hollywood postrzegana jako swoista „rosyjska enklawa” – reżyserzy i producenci zwracali się do nich po konsultacje dotyczące rosyjskich obyczajów i etykiety. Michael Visaroff zmarł 27 lutego 1951 roku w Hollywood w Los Angeles w Kalifornii w wieku 61 lat. Przyczyną śmierci była niewydolność serca będąca następstwem choroby. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Pozostaje przykładem wybitnie wykształconego aktora emigracyjnego, który przeniósł na grunt Hollywood tradycję rosyjskiego teatru klasycznego. Choć najczęściej występował w rolach drugoplanowych, jego autentyczność i sceniczna kultura uczyniły go jednym z najbardziej charakterystycznych przedstawicieli rosyjskiej emigracji w klasycznym kinie amerykańskim.