John Harron urodził się 31 marca 1903 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych jako John Dickson Harron. Pochodził z rodziny silnie związanej z przemysłem filmowym – był młodszym bratem Roberta Harrona, jednej z największych gwiazd kina niemego i bliskiego współpracownika D.W. Griffitha, a także bratem aktorki Mary Harron. Dorastanie w takim środowisku miało istotny wpływ na jego wybór drogi zawodowej i umożliwiło mu stosunkowo szybkie wejście do świata filmu. Pierwsze doświadczenia zdobywał już około 1918 roku, pojawiając się w niewielkich rolach i jako statysta, często w produkcjach związanych z karierą starszego brata. Na początku lat 20. rozpoczął samodzielną działalność aktorską i szybko stał się jednym z rozpoznawalnych młodych aktorów kina niemego. W połowie dekady kreowano go na amanta nowego pokolenia – wystąpił m.in. w filmie „The Boy Friend” (1926), który ugruntował jego popularność wśród młodej publiczności. Był niezwykle pracowity – w trakcie swojej kariery wystąpił w ponad 160 filmach. Po wprowadzeniu kina dźwiękowego nie zniknął z ekranu, lecz dostosował się do nowych realiów, stając się jednym z najczęściej obsadzanych aktorów drugoplanowych w wytwórni Warner Bros. Choć rzadziej pojawiał się w rolach pierwszoplanowych, jego obecność była stałym elementem wielu produkcji lat 30. Najbardziej znaczącym osiągnięciem w jego dorobku pozostaje rola Neila Parkera w filmie „White Zombie” (1932), jednym z pierwszych pełnometrażowych horrorów o tematyce zombie, w którym wystąpił u boku Beli Lugosiego. Film ten zapewnił mu trwałe miejsce w historii kina grozy i do dziś pozostaje jednym z najczęściej przywoływanych tytułów z jego filmografii. Mimo rosnącego doświadczenia i stabilnej pozycji w branży jego kariera została nagle przerwana. John Harron zmarł 24 września 1939 roku w Seattle w stanie Waszyngton na skutek zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, mając zaledwie 36 lat. Pozostaje aktorem, który kontynuował rodzinne tradycje w Hollywood, a dzięki swojej pracowitości i charakterystycznej ekranowej obecności zapisał się zarówno w historii kina niemego, jak i wczesnego okresu filmu dźwiękowego, z szczególnym miejscem w kanonie klasycznego horroru.