Sôjin Kamiyama urodził się 30 stycznia 1884 roku w Sendai w prefekturze Miyagi w Japonii jako Mitsuzō Mita. Pochodził z rodziny o tradycjach samurajskich, co później chętnie podkreślano w materiałach promocyjnych jego hollywoodzkiej kariery. Nazwisko Kamiyama przyjął jako pseudonim artystyczny. Był spowinowacony z pisarzem Jun’ichirō Tanizakim – ożenił się z jego szwagierką. Od młodości interesował się literaturą i teatrem, a w Japonii zdobył uznanie jako aktor dramatyczny jeszcze przed wyjazdem za granicę. Do Stanów Zjednoczonych wyjechał wraz z żoną, aktorką Uraji Yamakawą. W Los Angeles prowadzili japońską herbaciarnię, która stała się miejscem spotkań artystów i intelektualistów. W połowie lat 20. Sôjin rozpoczął karierę w Hollywood i szybko wyróżnił się na tle innych azjatyckich aktorów epoki. Przełomem była rola Księcia Mongolii w widowisku „The Thief of Bagdad” (1924) u boku Douglasa Fairbanksa. Kreacja ta uczyniła go gwiazdą i ugruntowała jego wizerunek jako egzotycznego dostojnika o magnetycznym spojrzeniu. Wystąpił również w filmach „The Devil Dancer” (1927), „The Crimson City” (1928) oraz „The Chinese Parrot” (1927), gdzie zagrał chińskiego detektywa. Jego interpretacja tej roli bywa uznawana za inspirację dla późniejszych ekranowych wcieleń postaci Charliego Chana. Ze względu na barierę językową doprowadził do perfekcji ekspresję pantomimiczną i intensywną pracę spojrzenia, co czyniło go jedną z najbardziej sugestywnych postaci kina niemego. Wraz z nadejściem dźwięku jego sytuacja w Hollywood uległa pogorszeniu. Problemem był nie tylko akcent, lecz także rosnąca tendencja do obsadzania go w stereotypowych rolach azjatyckich antagonistów, co stało w sprzeczności z jego artystycznymi ambicjami. Rozczarowany kierunkiem, w jakim zmierzała jego kariera w USA, powrócił do Japonii. W ojczyźnie kontynuował działalność filmową i teatralną. Wystąpił m.in. w „Sanchirō Sugata” (1943) oraz w „Seven Samurai” (1954) Akiry Kurosawy, gdzie pojawił się w niewielkiej roli muzyka dworskiego. Sôjin Kamiyama zmarł 28 lipca 1954 roku w Tokio w wieku 70 lat. Pozostaje jedną z najważniejszych postaci wczesnej obecności aktorów japońskich w Hollywood – artystą, który w okresie kina niemego potrafił połączyć samurajską godność z magnetyczną ekranową ekspresją, a po powrocie do Japonii współtworzył fundamenty nowoczesnego kina swojego kraju.