Rosa Valetti przyszła na świat 25 stycznia 1876 roku w Berlinie w Cesarstwie Niemieckim jako Rosa Vallentin. Z zawodu była aktorką teatralną i filmową oraz jedną z najważniejszych postaci niemieckiej kultury międzywojennej. Jej niski, zachrypnięty głos oraz silna osobowość sceniczna sprawiły, że stała się uosobieniem ducha artystycznej bohemy Berlina okresu Republiki Weimarskiej. Jako córka przemysłowca i siostra aktora Hermanna Vallentina, dorastała w środowisku sprzyjającym edukacji artystycznej, co pozwoliło jej na wczesne rozpoczęcie kariery na deskach teatrów, gdzie szybko zyskała uznanie jako genialna interpretatorka tekstów Bertolta Brechta oraz muzyki Kurta Weilla. Pracę zawodową w kinie dźwiękowym ugruntowała rolami w absolutnych klasykach światowej kinematografii. Do jej najważniejszych i najbardziej ikonicznych osiągnięć należy rola właścicielki pensjonatu w „Der blaue Engel” (1930) oraz przejmująca kreacja w kryminalnym majstersztyku „M” (1931) w reżyserii Fritza Langa. W tym samym roku stworzyła jedną ze swoich najważniejszych ról filmowych, wcielając się w postać Frau Peachum w ekranizacji „Die 3 Groschenoper” (1931). Rosa Valetti była również pionierką literackiego kabaretu; w 1920 roku wraz z mężem założyła kabaret „Die Rampe”, a później słynny „Größenwahn”, czyniąc z nich kluczowe miejsca dla odważnej satyry politycznej i społecznej w Berlinie. W życiu prywatnym od 1899 roku była żoną aktora Joachima von Ostermanna, z którym miała córkę Lotte Schlegel. Po dojściu nazistów do władzy w 1933 roku, ze względu na swoje przekonania i pochodzenie, została zmuszona do opuszczenia ojczyzny. Jej szlak emigracyjny prowadził przez Wiedeń i Pragę aż do Palestyny, skąd krótko przed śmiercią powróciła do stolicy Austrii. Cieszyła się opinią artystki niezłomnej, która nawet w obliczu prześladowań nie rezygnowała z walki o wolność słowa, stając się symbolem oporu niemieckiej inteligencji. Rosa Valetti zmarła 10 grudnia 1937 roku w Wiedniu w wieku 61 lat. Została pochowana na cmentarzu Zentralfriedhof w Wiedniu. Pozostawiła po sobie pamięć o kobiecie, która swoją twórczością łączyła wysoki kunszt dramatyczny z drapieżną energią kabaretu, tworząc fundamenty nowoczesnej ekspresji aktorskiej. Aktorka słynęła z niesamowitej zdolności do budowania ironii i tragizmu przy pomocy oszczędnej mimiki. Choć jej filmografia została brutalnie przerwana przez wygnanie, kreacje stworzone w Berlinie lat 30. pozostają niedoścignionym wzorem aktorstwa charakterystycznego. Rosa Valetti pozostaje jedną z najważniejszych postaci europejskiej kultury, udowadniając, że prawdziwy talent potrafi przetrwać próbę czasu, nawet gdy historia zmusza artystę do tułaczki.