Kay Louise Clark, znana światu jako Sheila Terry, przyszła na świat 5 marca 1910 roku w Warroad w stanie Minnesota. Dzieciństwo spędziła na kanadyjskich preriach, by po powrocie do Stanów Zjednoczonych rozpocząć naukę aktorstwa w Nowym Jorku pod okiem Marii Uspienskiej. Dzięki lekcjom u uczennicy Stanisławskiego stała się jedną z nielicznych aktorek „metodycznych” wczesnego Hollywood, co wyróżniało jej powściągliwy styl gry. Z zawodu była aktorką teatralną oraz filmową, która na początku lat 30. uchodziła za jedną z najbardziej stylowych i obiecujących twarzy wytwórni Warner Bros. Pracę zawodową rozpoczęła na Broadwayu, gdzie została dostrzeżona w sztuce „The Little Racketeer”. Studio podpisało z nią kontrakt, widząc w niej następczynię Kay Francis. W 1932 roku jej status wschodzącej gwiazdy potwierdziło przyznanie tytułu WAMPAS Baby Star. Do jej najważniejszych osiągnięć należą role w klasykach ery Pre-Code, takich jak „Jestem zbiegiem” (1932), gdzie stworzyła swoją ulubioną kreację dramatyczną jako Marie, oraz „Ostatnie wydanie” (1932), w którym wcieliła się w postać Lorny. Terry stała się również jedną z ulubionych ekranowych partnerek Johna Wayne’a w okresie jego występów w westernach klasy B, grając u jego boku w produkcjach „'Neath the Arizona Skies” oraz „The Lawless Frontier” (1934). Operatorzy uwielbiali jej charakterystyczne, głęboko osadzone oczy, często filmując ją w nastrojowym półcieniu. W życiu prywatnym była trzykrotnie zamężna. Pierwszy ślub wzięła w 1928 roku z Laurence’em E. Clarkiem, jednak związek zakończył się rozwodem w 1934 roku. Trzy lata później poślubiła kapitana nowojorskiej policji, Williama McCormicka. Jej ostatnim mężem był H.J. Conover, za którego wyszła w 1947 roku. Aktorka nie miała dzieci. Po rozstaniu z Conoverem jej stan psychiczny zaczął się drastycznie pogarszać. Presja studia dotycząca restrykcyjnych diet oraz wygasająca kariera filmowa doprowadziły ją do głębokiej depresji. Po powrocie do Nowego Jorku bezskutecznie próbowała sił w radiu oraz jako projektantka kapeluszy. Pod koniec życia pracowała jako agentka nieruchomości, zmagając się z narastającą nędzą. Sheila Terry zmarła 19 stycznia 1957 roku w Nowym Jorku. Przyczyną zgonu było samobójstwo poprzez przedawkowanie barbituranów. Aktorka odeszła w wieku 46 lat. Jej ciało znaleziono w zamkniętym od wewnątrz mieszkaniu przy West 58th Street na Manhattanie. Zmarła w tak trudnej sytuacji finansowej, że rodzina i dawni znajomi musieli sfinansować transport zwłok. Została pochowana obok ojca na Riverside Cemetery w rodzinnym Warroad. Aktorka słynęła z posągowej elegancji, a w szczytowym okresie popularności była uznawana za ikonę mody. Mimo ogromnego talentu i warsztatu wyniesionego ze szkoły Uspienskiej, padła ofiarą bezwzględnego systemu studyjnego, który po kilku latach sukcesów nie potrafił znaleźć dla niej miejsca w nowej rzeczywistości kina lat 40. Dziś jej rola w „Jestem zbiegiem” pozostaje trwałym świadectwem jej umiejętności dramatycznych, a ona sama jest wspominana jako postać, która swoją powściągliwością i nowoczesnym stylem gry wyprzedzała epokę.