Gregory Peck urodził się 5 kwietnia 1916 roku w La Jolla w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych jako Eldred Gregory Peck, syn Gregory’ego Pearla Pecka oraz Bernice Mae Ayres. Jego ojciec był farmaceutą i wywodził się z rodziny o korzeniach angielskich i irlandzkich, natomiast matka zajmowała się prowadzeniem domu. Rodzice rozstali się, gdy był jeszcze dzieckiem, a jego wychowaniem zajęła się głównie babka ze strony ojca. W młodości uczęszczał do szkół katolickich, w tym do San Diego High School. Następnie podjął studia na University of California w Berkeley, gdzie początkowo planował karierę medyczną. Z czasem jednak zainteresował się teatrem i działalnością sceniczną, co skłoniło go do zmiany życiowych planów. Po ukończeniu studiów wyjechał do Nowego Jorku, gdzie dzięki otrzymanemu stypendium kształcił się w Neighborhood Playhouse School of the Theatre pod kierunkiem Sanforda Meisnera, jednego z najważniejszych pedagogów aktorskich XX wieku. Początki jego kariery związane były z teatrem, gdzie szybko zdobył uznanie za swoją powagę, opanowanie oraz naturalny styl gry. Występował na Broadwayu na początku lat 40., a jego sceniczna obecność i charakterystyczna, spokojna charyzma zwróciły uwagę producentów filmowych. Już wtedy wyróżniał się warunkami fizycznymi – miał około 190 cm wzrostu oraz głęboki, barytonowy głos, które predestynowały go do ról liderów, autorytetów i postaci o silnym kręgosłupie moralnym. Debiut kinowy przyniósł mu film „Days of Glory” (1944), jednak już w tym samym roku zwrócił na siebie uwagę rolą w „The Keys of the Kingdom” (1944) („Klucze królestwa”), za którą otrzymał nominację do Oscara. Był to początek niezwykle dynamicznej kariery, która w krótkim czasie uczyniła go jednym z czołowych aktorów Hollywood. W drugiej połowie lat 40. Peck ugruntował swoją pozycję jako aktor dramatyczny o wyraźnym rysie moralnym. W „Spellbound” (1945) („Urzeczona”) Alfreda Hitchcocka stworzył postać lekarza zmagającego się z amnezją i traumą, natomiast w „The Yearling” (1946) („Roczniak”) zaprezentował subtelną i emocjonalnie złożoną kreację ojca, za którą otrzymał kolejną nominację do Oscara. W filmie „Gentleman’s Agreement” (1947) („Dżentelmeńska umowa”) podjął temat antysemityzmu, wcielając się w dziennikarza, który podszywa się pod osobę żydowskiego pochodzenia, by zdemaskować uprzedzenia społeczne. Film ten należał do najważniejszych społecznie produkcji tamtej dekady. W „Twelve O’Clock High” (1949) („Z jasnego nieba”) Peck stworzył jedną ze swoich najbardziej cenionych ról, przedstawiając dowódcę lotnictwa zmagającego się z ogromną presją odpowiedzialności. Jego występ został doceniony kolejną nominacją do Oscara i ugruntował jego wizerunek jako aktora zdolnego do ukazywania psychologicznej złożoności postaci. Lata 50. przyniosły mu dalsze sukcesy oraz większą różnorodność ról. W „Roman Holiday” (1953) („Rzymskie wakacje”), partnerując Audrey Hepburn, pokazał bardziej lekkie i romantyczne oblicze, a sam film stał się jednym z największych klasyków kina. W trakcie produkcji Peck, będąc już uznaną gwiazdą, nalegał, aby nazwisko Hepburn znalazło się na równi z jego nazwiskiem w czołówce, przewidując jej przyszły sukces – gest ten do dziś uznawany jest za rzadki przykład wielkoduszności w Hollywood. W „Moby Dick” (1956) wcielił się w postać kapitana Ahaba, podejmując się wymagającej i intensywnej roli literackiej. Na początku lat 60. wystąpił w widowisku wojennym „The Guns of Navarone” (1961) („Działa Nawarony”), potwierdzając swoją pozycję gwiazdy kina przygodowego i epickiego. Kulminacyjnym momentem jego kariery była jednak rola Atticusa Fincha w filmie „To Kill a Mockingbird” (1962) („Zabić drozda”), za którą otrzymał Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Kreacja ta przeszła do historii kina jako jeden z najważniejszych portretów moralnej odwagi, sprawiedliwości i humanizmu. Amerykański Instytut Filmowy uznał Atticusa Fincha w jego wykonaniu za największego bohatera filmowego w historii kina, co ostatecznie ugruntowało legendarny status zarówno roli, jak i samego aktora. W kolejnych latach Peck kontynuował karierę, występując w filmach reprezentujących różne gatunki. W „Cape Fear” (1962) („Przylądek strachu”) stworzył przekonującą postać prawnika ściganego przez psychopatycznego przestępcę, natomiast w 1976 roku pojawił się w filmie „The Omen” („Omen”), który stał się jednym z najważniejszych horrorów swojej epoki i dowodem jego zdolności do odnalezienia się także w bardziej komercyjnych produkcjach. Poza działalnością aktorską Peck angażował się intensywnie w życie publiczne i instytucjonalne świata filmu. W latach 1967–1970 pełnił funkcję prezesa Academy of Motion Picture Arts and Sciences, a także działał w American Film Institute oraz innych organizacjach kulturalnych. W 1969 roku został odznaczony przez prezydenta Lyndona B. Johnsona Prezydenckim Medalem Wolności – najwyższym cywilnym odznaczeniem w Stanach Zjednoczonych – za swoją działalność humanitarną i społeczną. Był aktywnym zwolennikiem ruchu praw obywatelskich i angażował się w liczne inicjatywy społeczne, co potwierdzało, że wartości, które reprezentował na ekranie, były również jego osobistym credo. W życiu prywatnym był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Greta Kukkonen, z którą miał trzech synów. Drugie małżeństwo zawarł z Veronique Passani, dziennikarką francuskiego pochodzenia, z którą miał dwoje dzieci i pozostawał w związku aż do końca życia. W 1975 roku przeżył osobistą tragedię – jego najstarszy syn Jonathan popełnił samobójstwo, co miało ogromny wpływ na jego życie i na pewien czas skłoniło go do wycofania się z życia publicznego. Gregory Peck zmarł 12 czerwca 2003 roku w Los Angeles w Kalifornii na skutek zatrzymania krążenia i zapalenia płuc. Pozostaje jedną z najwybitniejszych postaci w historii kina amerykańskiego, symbolem uczciwości, powagi i moralnej integralności. Jego dorobek obejmuje wiele ról, które do dziś uznawane są za wzorcowe przykłady aktorstwa dramatycznego, a jego wpływ na kulturę i wizerunek bohatera filmowego pozostaje niezmiennie silny.