Dorothy Mackaill urodziła się 4 marca 1903 roku w Hull w Anglii. Była brytyjsko-amerykańską aktorką filmową, która największą popularność zdobyła w Hollywood w latach dwudziestych i na początku lat trzydziestych XX wieku. Zapisała się w historii kina jako jedna z najbardziej charakterystycznych aktorek okresu przejściowego między kinem niemym a dźwiękowym, znana z odważnych ról kobiet niezależnych, zbuntowanych i emocjonalnie złożonych, szczególnie w filmach z wczesnej ery pre-Code. W dzieciństwie wyemigrowała z rodziną do Stanów Zjednoczonych i dorastała w Los Angeles. Bardzo wcześnie rozpoczęła karierę sceniczną, początkowo występując jako tancerka i artystka estradowa, co ukształtowało jej swobodę ruchu oraz naturalną obecność sceniczną. Do filmu trafiła jeszcze jako nastolatka, debiutując w produkcjach niemych na początku lat dwudziestych. Jej uroda, temperament i bezpośredni styl gry szybko zwróciły uwagę producentów. W epoce kina niemego Dorothy Mackaill stopniowo budowała swoją pozycję, występując zarówno w rolach dramatycznych, jak i romantycznych. Jej gra aktorska wyróżniała się naturalnością i nowoczesnością, odbiegając od bardziej teatralnych konwencji wcześniejszego kina niemego. Największy rozgłos przyniosły jej role z początku lat trzydziestych, już w pełni w epoce kina dźwiękowego. Mackaill stała się jedną z rozpoznawalnych aktorek filmów pre-Code, wcielając się w bohaterki wykraczające poza ówczesne normy obyczajowe. Do najbardziej znaczących i jednoznacznie potwierdzonych ról w jej dorobku należą występy w filmach „The Office Wife” z 1930 roku, „Safe in Hell” z 1931 roku w reżyserii Williama A. Wellmana, „Love Affair” z 1932 roku oraz „No Man of Her Own” z 1932 roku. Szczególnie „Safe in Hell” uchodzi dziś za jej najbardziej ikoniczną kreację, w której stworzyła odważny portret kobiety wykluczonej społecznie, a film ten zajmuje ważne miejsce w historii kina pre-Code. Choć w pierwszych latach kina dźwiękowego była regularnie obsadzana w rolach pierwszoplanowych, w połowie lat trzydziestych jej kariera zaczęła stopniowo słabnąć. Zmiany w polityce obyczajowej Hollywood po wprowadzeniu kodeksu Haysa, a także zmieniający się typ kobiecej gwiazdy sprawiły, że coraz rzadziej otrzymywała znaczące propozycje. W drugiej połowie dekady praktycznie wycofała się z aktorstwa filmowego. Życie prywatne Dorothy Mackaill było przedmiotem zainteresowania prasy, choć sama aktorka nie budowała skandalicznego wizerunku. Była trzykrotnie zamężna, a jej najbardziej znanym związkiem było małżeństwo z aktorem i reżyserem Lyle’em Talbotem, zawarte w 1936 roku i zakończone rozwodem kilka lat później. Po zakończeniu kariery filmowej prowadziła życie z dala od Hollywood, poświęcając się rodzinie i działalności poza branżą rozrywkową. Dorothy Mackaill zmarła 12 sierpnia 1990 roku w Los Angeles w Kalifornii w wieku 87 lat. Przyczyną śmierci były naturalne powikłania zdrowotne związane z podeszłym wiekiem. Została pochowana w Kalifornii, gdzie spędziła ostatnie dekady swojego życia. Z perspektywy historii kina Dorothy Mackaill pozostaje jedną z charakterystycznych aktorek okresu przejściowego między kinem niemym a dźwiękowym oraz ważną reprezentantką kobiecych ról pre-Code. Jej najlepsze kreacje stanowią dziś cenne świadectwo epoki, w której Hollywood pozwalało sobie na większą odwagę tematyczną i psychologiczną, a jej ekranowe bohaterki do dziś postrzegane są jako zapowiedź bardziej nowoczesnego wizerunku kobiety w filmie amerykańskim.