Rolfe Sedan urodził się 20 stycznia 1896 roku w Nowym Jorku jako Edward Sedan. Jego ojcem był Eugene Sedan, dyrygent i muzyk symfoniczny, a matką Lucile J. Sedan, projektantka związana z teatrem broadwayowskim. Dorastał więc w środowisku silnie związanym ze sztuką i rozrywką, co od początku kierowało go ku scenie. Zanim na stałe wszedł do filmu, występował jako artysta wodewilowy i klubowy, pojawiał się także na scenach wschodniego wybrzeża oraz na Broadwayu. Jego ekranowa droga zaczęła się w epoce kina niemego, ale prawdziwy rozkwit nastąpił dopiero w okresie dźwiękowym. Sedan należał do tych aktorów, których głos, akcent i maniery stały się natychmiastowym atutem nowej technologii. Specjalizował się w rolach cudzoziemców, zwłaszcza Francuzów, Włochów, hotelarzy, kelnerów, fryzjerów, konduktorów, urzędników hotelowych i drobnych elegantów. Nie był gwiazdą pierwszego planu, ale jego twarz i sposób mówienia sprawiały, że nawet bardzo krótkie występy zapadały w pamięć. Jego filmografia obejmuje setki występów, a publicznie dostępne zestawienia notują ponad czterysta ról, w tym bardzo wiele niewymienionych w czołówkach. Do najważniejszych punktów jego dorobku należy rola hotelowego urzędnika w „Ninotchce” (1939), jednym z najbardziej cenionych filmów Ernsta Lubitscha z Gretą Garbo. Ta kreacja wyjątkowo dobrze pokazuje jego emploi: człowieka uprzejmego, lekko przesadzonego, a zarazem idealnie wpisanego w rytm komedii obyczajowej. Wystąpił także w innych filmach związanych z Gretą Garbo, między innymi w „Grand Hotel” (1932), co dodatkowo umocniło jego pozycję jako rozpoznawalnego aktora wspierającego klasycznego Hollywood. W jego filmografii znajdują się również role w produkcjach o bardzo wysokim prestiżu artystycznym. Pojawił się u boku braci Marx, między innymi w „Monkey Business” (1931) i „A Night at the Opera” (1935), a także u Charliego Chaplina w „Monsieur Verdoux” (1947). Takie występy pokazują, że był aktorem cenionym przez twórców o bardzo różnym stylu, od wyrafinowanej komedii Lubitscha po czarny humor Chaplina. Po wojnie z powodzeniem odnalazł się także w radiu i telewizji. Szczególnie ważnym etapem jego późnej kariery była regularna obecność w serialu „The George Burns and Gracie Allen Show”, gdzie grał pana Beasleya, listonosza. To właśnie ta rola przyniosła mu nową popularność u telewizyjnej publiczności i uczyniła go rozpoznawalnym również dla widzów, którzy nie pamiętali już jego długiej drogi filmowej od lat dwudziestych. Źródła potwierdzają, że był jednym z częściej powracających wykonawców tego serialu. W późniejszych latach wykazał się także dużą wszechstronnością. Pojawiał się w serialach telewizyjnych różnych gatunków, grał epizody w filmach komediowych i obyczajowych, a pod koniec kariery użyczał również głosu w animacji. Zachował aktywność aż do końca lat siedemdziesiątych, co czyni go jednym z tych aktorów, którzy przeszli przez niemal całą historię klasycznej amerykańskiej rozrywki ekranowej — od niemego filmu, przez radio i złotą erę studiów, aż po telewizję i późne kino komediowe. W życiu prywatnym był mężem Beulah Lucille Fox. Dostępne publiczne biogramy wskazują, że miał jedno dziecko, więc wcześniejsza informacja o braku dzieci nie znajduje potwierdzenia w najłatwiej dostępnych źródłach, które sprawdziłem. Rolfe Sedan zmarł 15 września 1982 roku w Pacific Palisades w Kalifornii. Jako przyczynę śmierci podawano chorobę wieńcową. Rolfe Sedan pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów wspierających złotej ery Hollywood. Nie zbudował sławy na wielkich rolach pierwszoplanowych, lecz na niezwykłej powtarzalności jakości: przez dziesięciolecia wnosił do filmów i seriali natychmiast rozpoznawalny ton, elegancję, komediową precyzję i typ postaci, bez którego klasyczne Hollywood byłoby wyraźnie uboższe.