Mickey Rooney urodził się 23 września 1920 roku na Brooklynie w Nowym Jorku jako Joseph Yule Jr. Jego ojcem był Joseph Yule Sr., aktor wodewilowy pochodzenia szkockiego, natomiast matką była Nellie W. Carter, artystka sceniczna występująca w teatrze i wodewilu. Wychowywał się w środowisku artystycznym, od najmłodszych lat związanym z występami scenicznymi. Po rozpadzie małżeństwa rodziców przeniósł się wraz z matką do Kalifornii, gdzie kontynuował edukację i rozwijał swoją aktywność sceniczną, występując już jako dziecko. Karierę rozpoczął jako kilkuletni chłopiec na scenie wodewilowej, a następnie w kinie niemym i wczesnym dźwiękowym. Jako dziecko zdobył ogromną popularność dzięki serii ponad siedemdziesięciu filmów krótkometrażowych, w których występował jako Mickey McGuire. To właśnie od tej postaci przyjął imię Mickey, które zastąpiło jego nazwisko rodowe w działalności artystycznej. W tym okresie stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych gwiazd amerykańskiego kina, zdobywając doświadczenie, które ukształtowało jego późniejszy styl gry. Przełomem w jego karierze była rola Andy’ego Hardy’ego w serii filmów produkowanych przez Metro-Goldwyn-Mayer, zapoczątkowanej filmem „A Family Affair” (1937). Cykl ten uczynił go jedną z największych gwiazd Hollywood końca lat 30. i początku lat 40. W tym samym czasie występował w musicalach i komediach, często u boku Judy Garland, w filmach takich jak „Babes in Arms” (1939) czy „Strike Up the Band” (1940). Za rolę w „Babes in Arms” otrzymał nominację do Oscara dla najlepszego aktora, stając się pierwszym nastolatkiem nominowanym w tej kategorii, co potwierdziło jego wyjątkową pozycję jako młodej gwiazdy kina. W 1939 roku otrzymał specjalną nagrodę Akademii Filmowej – Juvenile Award – przyznaną za wybitne osiągnięcia młodego aktora, którą dzielił z Deanną Durbin. W okresie największej popularności należał do najbardziej kasowych aktorów Hollywood, a jego wizerunek ekranowy opierał się na energii, dynamice i zdolności do łączenia elementów komediowych z dramatycznymi. Jego niski wzrost, wynoszący około 157 centymetrów, stał się charakterystycznym elementem jego emploi i wpływał na sposób obsadzania go w rolach, często podkreślających młodzieńczy temperament i żywiołowość. Podczas II wojny światowej został powołany do służby wojskowej, gdzie brał udział w programach rozrywkowych dla żołnierzy. Po zakończeniu wojny powrócił do pracy filmowej, jednak jego pozycja w Hollywood uległa zmianie wraz z dojrzewaniem i transformacją systemu studyjnego. W latach 50. i 60. kontynuował działalność w filmie, teatrze i telewizji, podejmując różnorodne role. W filmie „The Bold and the Brave” (1956) zdobył nominację do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego, a w późniejszych latach powrócił do uznania dzięki roli w „The Black Stallion” (1979), za którą również otrzymał nominację do tej nagrody. W jego dorobku znalazła się także rola w filmie „Breakfast at Tiffany’s” (1961), gdzie stworzył postać pana Yunioshiego. Występ ten, choć rozpoznawalny, stał się w późniejszych dekadach przedmiotem krytyki ze względu na sposób przedstawienia postaci, co wpisuje się w szerszy kontekst zmian w postrzeganiu reprezentacji kulturowej w kinie. W 1983 roku został uhonorowany specjalnym Oscarem za całokształt twórczości, co stanowiło podsumowanie jego wieloletniej kariery obejmującej niemal wszystkie etapy rozwoju amerykańskiego przemysłu filmowego. Jego aktywność zawodowa trwała ponad dziewięć dekad, co czyni go jednym z najdłużej pracujących aktorów w historii kina; występował niemal do końca życia, a jego ostatnie projekty zostały ukończone już po jego śmierci. W życiu prywatnym był ośmiokrotnie żonaty. W 1942 roku zawarł małżeństwo z Avą Gardner, które zakończyło się rozwodem w 1943 roku. Następnie jego żonami były Betty Jane Rase (1944–1949), Martha Vickers (1949–1951), Elaine Mahnken (1952–1958), Barbara Ann Thomason (1958–1966), Marge Lane (1966–1967), Carolyn Hockett (1969–1975) oraz Jan Chamberlin (od 1978 roku aż do jego śmierci). Miał liczne potomstwo, a jego życie osobiste było złożone i wielokrotnie opisywane w kontekście relacji rodzinnych oraz problemów finansowych. Mickey Rooney zmarł 6 kwietnia 2014 roku w North Hollywood w Los Angeles w stanie Kalifornia na skutek przyczyn naturalnych. Mickey Rooney pozostaje jedną z najbardziej wszechstronnych i długowiecznych postaci w historii amerykańskiego kina, której dorobek obejmuje działalność filmową, teatralną i telewizyjną, a jego obecność na ekranie odzwierciedla rozwój przemysłu rozrywkowego na przestrzeni niemal całego XX wieku.