Wesley Heinsch Ruggles przyszedł na świat 11 czerwca 1889 roku w Los Angeles w Kalifornii. Urodził się w rodzinie o głębokich tradycjach artystycznych, co naturalnie skierowało go ku rodzącemu się w tamtym czasie przemysłowi rozrywkowemu. Karierę zawodową rozpoczął w 1914 roku jako aktor, dołączając do legendarnej wytwórni Macka Sennetta. Początkowo występował w krótkometrażowych komediach slapstickowych, stając się jednym z Keystone Kops. Pracował na planie z najważniejszymi postaciami wczesnego kina, w tym z Charliem Chaplinem, u boku którego pojawił się w filmach „Police” oraz „Burlesque on Carmen” (1916). W tym ostatnim wcielił się w postać Włóczęgi (Tramp), naśladując styl samego Chaplina, zanim ostatecznie zdecydował się stanąć po drugiej stronie kamery. Mimo regularnych występów przed kamerą, Ruggles szybko zaczął wykazywać zainteresowanie procesem technicznym i inscenizacyjnym, co w 1917 roku doprowadziło go do oficjalnego debiutu reżyserskiego. W epoce kina niemego Ruggles wypracował status rzetelnego i niezwykle sprawnego realizatora. W latach 20. XX wieku reżyserował liczne melodramaty i komedie, współpracując z największymi wytwórniami, takimi jak Metro-Goldwyn-Mayer czy Paramount Pictures. Prawdziwy przełom w jego karierze nastąpił jednak wraz z nadejściem ery dźwiękowej, do której zaadaptował się z rzadko spotykaną precyzją, unikając typowych dla wielu twórców problemów z nową technologią zapisu głosu. W 1931 roku stworzył swoje najważniejsze dzieło – epos „Cimarron”. Film ten, oparty na powieści Edny Ferber, stał się jednym z najbardziej ambitnych projektów tamtych lat, dysponującym ogromnym jak na ówczesne standardy budżetem. Ruggles, sam będąc weteranem epoki slapsticku, celowo zatrudnił na planie rekordową liczbę dawnych gwiazd kina niemego, w tym osoby takie jak Alan Roscoe, Agnes Ayres, Ethel Clayton czy Elliott Dexter. Potrzebował on aktorów o nienagannej dykcji i dużym doświadczeniu teatralnym, którzy nie obawialiby się pracy w ogromnych dekoracjach i skomplikowanych scenach zbiorowych. Za reżyserię tego obrazu Ruggles otrzymał nominację do Nagrody Akademii Filmowej, a sam tytuł zdobył statuetkę dla najlepszego filmu roku. Był to pierwszy western uhonorowany tym wyróżnieniem i jedyny przedstawiciel tego gatunku z Oscarem w głównej kategorii przez kolejne 59 lat, aż do 1990 roku. Lata 30. były okresem największej aktywności twórczej Wesleya Rugglesa i ugruntowały jego pozycję jako jednego z „architektów” złotego wieku Hollywood. Realizował on produkcje, które definiowały ówczesne kino komercyjne, wykazując się dużą wszechstronnością w prowadzeniu aktorów i wyczuciem tempa akcji. W 1932 roku wyreżyserował „No Man of Her Own”, przechodząc do historii jako jedyny reżyser, który nakręcił film z Clarkiem Gable’em i Carole Lombard razem. Warto zaznaczyć, że w tamtym czasie aktorzy nie byli jeszcze parą w życiu prywatnym, a ślub wzięli dopiero siedem lat później. Rok wcześniej stworzył odważny dramat społeczny „Are These Our Children?”, poruszający kontrowersyjny wówczas temat demoralizacji młodzieży. W jego dorobku znajdują się również takie tytuły jak „Bolero” (1934) z George’em Raftem oraz „I’m No Angel” (1933), w którym główną rolę zagrała Mae West. Ruggles był ceniony przez studia za umiejętność łączenia wysokich walorów produkcyjnych z sukcesem kasowym. W życiu prywatnym Wesley Ruggles był trzykrotnie żonaty. Jego pierwsze małżeństwo z Virginią Caldwell trwało od 1920 do 1924 roku. W 1931 roku poślubił popularną aktorkę Arline Judge. Związek ten, z którego narodził się syn Wesley Ruggles Jr., zakończył się rozwodem w 1937 roku. Syn kontynuował rodzinną tradycję, pracując w branży filmowej jako asystent reżysera i producent, czyniąc rodzinę Rugglesów jedną z najdłużej działających dynastii w Hollywood. Trzecią żoną reżysera została w 1940 roku Marcelle Rogez, z którą pozostawał w związku aż do swojej śmierci. Warto zaznaczyć, że jego brat, Charles Ruggles, był jednym z najwybitniejszych amerykańskich aktorów charakterystycznych i gwiazdą komedii, znaną z takich produkcji jak „Drapieżne maleństwo”. Bracia stanowili potęgę w Hollywood: Wesley dominował za kamerą, a Charles przed nią. Pod koniec lat 40. aktywność reżysera zaczęła słabnąć, co wiązało się ze zmieniającą się estetyką kina powojennego. Kluczowym momentem był rok 1946, kiedy zrealizował w Wielkiej Brytanii ogromną produkcję musicalową „London Town”. Film miał być brytyjską odpowiedzią na Technicolorowe widowiska MGM, jednak jego druzgocąca klęska finansowa praktycznie zakończyła karierę Rugglesa. Ostatnie dekady życia spędził w Kalifornii, z dala od bieżącej produkcji filmowej i medialnego zgiełku. Wesley Ruggles zmarł 8 stycznia 1972 roku w Santa Monica w wieku 82 lat. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale. Jego filmografia pozostaje istotnym świadectwem rozwoju języka filmowego. Jako twórca „Cimarron” na stałe zapisał się w historii światowej kinematografii, tworząc wzorzec epickiego westernu i udowadniając, że techniczna innowacja może iść w parze z szacunkiem dla weteranów ekranu.