Violet Heming, urodzona jako Violet Hemming 27 stycznia 1895 roku w Leeds w Anglii, była córką Alfreda Hemminga i Abby Dalgleish. Pochodziła z rodziny o głębokich tradycjach artystycznych sięgających trzech pokoleń; jej ojciec był cenionym aktorem szekspirowskim. Po nauce w Chislehurst w hrabstwie Kent, we wrześniu 1907 roku przypłynęła do Ameryki na pokładzie statku SS Majestic. Z zawodu była aktorką teatralną i filmową, nazywaną „arystokratką Broadwayu” oraz „tycjanowską pięknością” ze względu na charakterystyczne rude włosy i posągową urodę. Karierę rozpoczęła jako siedmiolatka w Anglii, grając Wendy w jednej z pierwszych inscenizacji „Piotrusia Pana”. Na Broadwayu zadebiutowała w 1908 roku, stając się z czasem jedną z jego największych gwiazd w sztukach takich jak „The Lie” czy „The Deep Blue Sea” (jej ostatnia rola w 1952 roku). W kinie niemym stała się jedną z pierwszych twarzy wytwórni Thanhouser, występując m.in. w „The Woman in White” (1912). W erze dźwiękowej jej nienaganna dykcja i brak przesadnej teatralności przyniosły jej uznanie w filmie „The Man Who Played God” (1932) u boku George’a Arlissa. Choć niemal całą karierę prowadziła pod nazwiskiem Heming (przez jedno „m”), w rejestrach rodowych widnieje jako Hemming. Życie prywatne aktorki było intensywnie związane z elitami USA. Jej pierwszym mężem był Grant Rice (ślub w 1913 r.), a drugim Bennett Chappell (ślub w 1920 r.). Najgłośniejszym echem odbiło się jednak jej małżeństwo z 1922 roku z sędzią i wpływowym politykiem Bennettem Champem Clarkiem, synem słynnego Beauchampa Clarka, co wprowadziło ją do najwyższych sfer politycznych kraju. Aktorka nie posiadała dzieci. Przez dekady uchodziła za ikonę mody, a magazyny regularnie publikowały zdjęcia jej prywatnych, luksusowych kreacji. Violet Heming zmarła 4 lipca 1981 roku w Nowym Jorku w wieku 86 lat z przyczyn naturalnych. Przeżyła większość swoich partnerów z ery niemej, stając się pod koniec życia nieocenionym źródłem wiedzy dla historyków kina. Została pochowana na słynnym Woodlawn Cemetery w Bronksie, miejscu spoczynku wielu legend amerykańskiej kultury. Podczas obu wojen światowych aktywnie wspierała żołnierzy, działając w Stage Door Canteen i zbierając fundusze na cele wojenne. Była również honorową członkinią prestiżowego The Lambs Club w Nowym Jorku. W latach 50. z powodzeniem odnalazła się w nowym medium, występując w teatrach telewizyjnych, takich jak „Pulitzer Prize Playhouse”. Jej styl gry, uważany za niezwykle nowoczesny i subtelny jak na standardy wczesnego kina dźwiękowego, stawiał ją w rzędzie najwybitniejszych aktorek tamtej epoki.