Lupe Vélez, właściwie María Guadalupe Villalobos Vélez, urodziła się 18 lipca 1908 roku w San Luis Potosí w Meksyku jako córka Jacoba Villalobosa, oficera wojskowego, oraz Josefina Vélez, śpiewaczki operowej i artystki scenicznej. Otrzymała katolickie wychowanie. Po śmierci ojca sytuacja finansowa rodziny uległa pogorszeniu, co skłoniło ją do podjęcia pracy artystycznej. Karierę rozpoczęła jako tancerka i performerka rewiowa w Meksyku, a następnie wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie szybko zwróciła uwagę producentów filmowych. W drugiej połowie lat 20. rozpoczęła karierę w Hollywood, występując początkowo w rolach o egzotycznym charakterze. Zagrała m.in. w „The Gaucho” (1927) u boku Douglasa Fairbanksa oraz w „Lady of the Pavements” (1929). W latach 1939–1943 stała się gwiazdą ośmioczęściowej serii komediowej „Mexican Spitfire”, w której wcielała się w postać Carmelity Lindsay z domu Fuentes. Jej ekranowym partnerem był Dennis Lindsay, grany przez Donalda Woodsa, a w jednym z filmów przez Charlesa „Buddy’ego” Rogersa. W życiu prywatnym była bohaterką licznych publikacji prasowych. Jej burzliwy romans z Garym Cooperem odbił się szerokim echem w Hollywood. W 1933 roku poślubiła aktora i mistrza olimpijskiego Johnny’ego Weissmullera; ich małżeństwo (1933–1939) było często opisywane w mediach z powodu publicznych kłótni i gwałtownych sprzeczek. W ostatnim okresie życia była związana z młodym aktorem Haraldem Ramondem. Zmarła 13 grudnia 1944 roku w Los Angeles w Kalifornii w wieku 36 lat. Popełniła samobójstwo poprzez przedawkowanie środków nasennych. W chwili śmierci była w ciąży. Policyjne raporty potwierdziły, że została znaleziona martwa w łóżku, w pokoju wypełnionym kwiatami; późniejsze sensacyjne relacje medialne na temat okoliczności jej śmierci nie znalazły potwierdzenia w dokumentach. Została pochowana na cmentarzu Panteón Civil de Dolores w sekcji Rotonda de las Personas Ilustres w Meksyku. Lupe Vélez była jedną z pierwszych meksykańskich aktorek, które osiągnęły znaczącą pozycję w Hollywood. Zachowała swoje hiszpańskojęzyczne nazwisko w okresie, gdy wiele gwiazd latynoskiego pochodzenia zmieniało je na bardziej anglosaskie, i otwarcie sprzeciwiała się przejawom dyskryminacji w studiach filmowych. Choć często obsadzano ją w stereotypowych rolach „temperamentnej Latynoski”, jej talent komediowy, silna osobowość i niezależność uczyniły ją jedną z najbardziej wyrazistych i zapamiętanych postaci amerykańskiego kina lat 30. i 40. XX wieku.