Lothar Mendes urodził się 19 maja 1894 roku w Berlinie w Cesarstwie Niemieckim jako syn Louisa Mendesa oraz Emmy Mendes. Pochodził z zamożnej rodziny o żydowskich korzeniach, co zapewniło mu dostęp do starannego wykształcenia i środowiska sprzyjającego rozwojowi zainteresowań artystycznych. Już w młodym wieku związał się z teatrem, rozpoczynając karierę jako aktor sceniczny, a następnie filmowy w okresie kina niemego. W czasie I wojny światowej służył w armii niemieckiej, co przerwało jego rozwijającą się działalność artystyczną. Po zakończeniu wojny powrócił do pracy w teatrze i filmie, stopniowo rozszerzając swoje kompetencje o reżyserię. W latach 20. stał się częścią dynamicznie rozwijającego się środowiska filmowego Berlina, a następnie – jako jeden z przedstawicieli tzw. „berlińskiego klanu” – trafił do Hollywood. Był jednym z europejskich twórców, obok takich reżyserów jak F.W. Murnau czy Ernst Lubitsch, których talent został dostrzeżony przez amerykańskie wytwórnie jeszcze przed dojściem nazistów do władzy. W Stanach Zjednoczonych Mendes pracował dla dużych studiów, w tym Paramount Pictures, gdzie realizował ambitne produkcje, takie jak „The Four Feathers” (1929). Film ten potwierdził jego zdolność do pracy przy widowiskowych projektach i ugruntował jego pozycję jako reżysera o europejskim wyczuciu stylu i dramaturgii. Na początku lat 30. jego życie prywatne znalazło się w centrum zainteresowania prasy. Mendes był żonaty z Dorothy Mackaill, jedną z największych gwiazd końca ery kina niemego. Ich małżeństwo, trwające od 1928 do 1931 roku, było szeroko komentowane i przyczyniło się do wzrostu jego rozpoznawalności w Hollywood. W 1933 roku, w obliczu rosnącego zagrożenia ze strony nazizmu, Mendes powrócił do Wielkiej Brytanii, gdzie kontynuował swoją karierę reżyserską. Jego działalność w tym okresie miała również wymiar polityczny. Najważniejszym przykładem jest film „Jew Süss” (1934), z udziałem Conrada Veidta, który stanowił humanistyczną odpowiedź na antysemicką propagandę rozwijającą się w Niemczech. Produkcja ta była świadomym aktem sprzeciwu wobec prześladowań Żydów i znacząco różniła się od późniejszej nazistowskiej wersji o tym samym tytule. W kolejnych latach Mendes realizował filmy zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych, stając się swoistym pomostem między tymi dwoma kinematografiami. Jednym z jego ważniejszych projektów była współpraca z pisarzem H.G. Wells przy filmie „The Man Who Could Work Miracles” (1936). Wells był bardzo zadowolony z efektu końcowego, co należało do rzadkości w przypadku adaptacji jego twórczości. Wbrew częstym błędom, Mendes nie był współreżyserem filmu „The Man Who Knew Too Much” (1934) w reżyserii Alfred Hitchcock. Choć obaj twórcy działali w tym samym środowisku brytyjskiego przemysłu filmowego, ich drogi przy tym konkretnym projekcie nie przecinały się w roli reżyserskiej. Jego styl reżyserski łączył europejską wrażliwość z hollywoodzkim rzemiosłem. Mendes nie należał do twórców o silnie zaznaczonej, autorskiej sygnaturze, jednak jego filmy cechowały się solidną konstrukcją dramaturgiczną, dbałością o szczegóły oraz umiejętnością pracy z aktorami. Lothar Mendes zmarł 25 lutego 1974 roku w Cuernavace w Meksyku, gdzie spędzał ostatnie lata życia, w wieku 79 lat. Przyczyną jego śmierci był atak serca. Pozostawił po sobie dorobek obejmujący filmy realizowane w Europie i Stanach Zjednoczonych, będący świadectwem losów pokolenia artystów zmuszonych do emigracji w obliczu politycznych przemian XX wieku. Mendes zapisał się w historii kina jako twórca łączący różne tradycje filmowe oraz jako jeden z ważnych reprezentantów europejskiej emigracji artystycznej w Hollywood.