John Carradine urodził się 5 lutego 1906 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych jako Richmond Reed Carradine, syn Williama Reeda Carradine’a oraz Genevieve Winifred Richmond. Jego ojciec był dziennikarzem i artystą, natomiast matka pracowała jako lekarka, co lokowało rodzinę w środowisku o silnych ambicjach intelektualnych i kulturowych. Dorastał w otoczeniu sprzyjającym rozwojowi artystycznemu i od młodych lat interesował się sztuką. Uczęszczał do prestiżowych szkół, a następnie studiował na Uniwersytecie Columbia, gdzie początkowo kształcił się w kierunku sztuk plastycznych, zwłaszcza rzeźby. Dopiero później odkrył w sobie powołanie aktorskie, które całkowicie zdominowało jego dalsze życie zawodowe. Karierę sceniczną rozpoczął w latach 20., występując na deskach teatrów repertuarowych. Szczególne miejsce w jego działalności zajmowała twórczość Williama Szekspira, której pozostał wierny przez całe życie. Był aktorem o wyjątkowej dykcji i niezwykle charakterystycznym, głębokim głosie, dzięki czemu zyskał w środowisku przydomek „The Voice”. Jego interpretacje ról klasycznych wyróżniały się teatralną intensywnością i precyzją, co z czasem uczyniło go jednym z najbardziej cenionych interpretatorów repertuaru szekspirowskiego wśród aktorów amerykańskich. Na ekranie zadebiutował na początku lat 30., początkowo pojawiając się w niewielkich rolach. Przełom w jego karierze nastąpił wraz ze współpracą z Johnem Fordem, który obsadził go w szeregu znaczących produkcji. Carradine wystąpił m.in. w „Stagecoach” (1939) („Dyliżans”), gdzie stworzył zapadającą w pamięć postać Hatfielda, a także w „The Grapes of Wrath” (1940) („Grona gniewu”) oraz „How Green Was My Valley” (1941) („Jak zielona była moja dolina”). W filmach tych udowodnił swoją wszechstronność, potrafiąc nadać wyrazistość zarówno rolom dramatycznym, jak i bardziej stonowanym kreacjom drugoplanowym. Jednym z najważniejszych obszarów jego działalności stało się kino grozy. W latach 40. Carradine związał się z wytwórnią Universal Pictures, gdzie wcielał się w postacie o mrocznym i tajemniczym charakterze. Zagrał m.in. w „The Invisible Man’s Revenge” (1944) („Zemsta niewidzialnego człowieka”), „House of Frankenstein” (1944) oraz „House of Dracula” (1945). Jego interpretacja hrabiego Draculi była szczególna – jako pierwszy aktor świadomie nawiązał do literackiego pierwowzoru Brama Stokera, prezentując postać bardziej wiekową, z siwym wąsem i bardziej aristokratycznym, chłodnym usposobieniem, co stanowiło wyraźny kontrast wobec wcześniejszej, eleganckiej i gładko ogolonej kreacji Beli Lugosiego. W latach 50. i 60. Carradine kontynuował niezwykle intensywną działalność filmową. Występował zarówno w produkcjach wysokobudżetowych, jak i w filmach klasy B oraz w kinie nurtu exploitation, które w tamtym czasie rozwijało się równolegle do głównego nurtu Hollywood. Jego filmografia rozrosła się do imponujących rozmiarów – obejmuje setki ról, co czyni go jednym z najbardziej pracowitych aktorów w historii kina. Niezależnie od skali produkcji, do każdej roli podchodził z profesjonalizmem i pełnym zaangażowaniem. W późniejszych latach swojej kariery często współpracował z twórcami kina niezależnego, w tym z reżyserami specjalizującymi się w kinie niskobudżetowym. Występował również w produkcjach europejskich, co świadczyło o jego międzynarodowej aktywności i nieustającej chęci pracy. Pomimo różnego poziomu artystycznego projektów, w których brał udział, pozostawał aktorem rozpoznawalnym i cenionym, szczególnie za swój głos oraz sceniczny rodowód. Równolegle do pracy filmowej nie porzucił teatru. Przez całe życie realizował własne projekty związane z twórczością Szekspira, często finansując je z własnych środków. Występował jako aktor i recytator, prezentując klasyczne teksty literackie, co stanowiło ważny element jego tożsamości artystycznej. W życiu prywatnym był kilkakrotnie żonaty i miał liczne potomstwo. Najbardziej znani są jego synowie – David Carradine, Keith Carradine oraz Robert Carradine – którzy również zostali aktorami i kontynuowali rodzinne tradycje artystyczne. Rodzina Carradine’ów stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych dynastii aktorskich w historii Hollywood. John Carradine zmarł 27 listopada 1988 roku w Mediolanie we Włoszech z przyczyn naturalnych. Do jego śmierci doszło krótko po wejściu na 328 schodów prowadzących na szczyt mediolańskiej katedry Duomo. Według relacji jego synów, ostatnie słowa aktora brzmiały: „Mediolan, jakie to piękne miasto”. Pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych postaci amerykańskiego kina XX wieku. Jego niezwykła pracowitość, rozległa filmografia oraz zdolność łączenia tradycji teatralnej z kinem popularnym uczyniły go aktorem wyjątkowym. Dzięki niepowtarzalnemu głosowi, wyrazistej prezencji i konsekwentnemu podejściu do zawodu stworzył dziesiątki ról, które do dziś stanowią ważny element historii światowej kinematografii.