Edwin Carewe, właściwie Jay J. Fox, urodził się 5 marca 1883 roku w Gainesville w stanie Teksas w Stanach Zjednoczonych jako syn Franklina Foxa oraz Mary Fox z domu Gunter. Pochodził z rodziny o częściowo rdzennie amerykańskich korzeniach – był w 1/16 członkiem plemienia Chickasaw. Jego bracia, Wallace Fox oraz Finis Fox, również związali się z przemysłem filmowym, tworząc jeden z pierwszych rodzinnych „klanów” twórców w Hollywood. Karierę artystyczną rozpoczął w teatrze jako aktor, jednak szybko przeniósł się do rodzącego się przemysłu filmowego, gdzie przyjął pseudonim Edwin Carewe. Już w latach 10. XX wieku rozpoczął działalność reżyserską i w krótkim czasie stał się jednym z bardziej rozpoznawalnych twórców epoki kina niemego. Pracował dla największych wytwórni, w tym Paramount, realizując zarówno melodramaty, jak i widowiska o dużym rozmachu produkcyjnym. Największy sukces odniósł pod koniec lat 20. dzięki filmowi „Ramona” (1928), epickiej adaptacji powieści Helen Hunt Jackson. Produkcja ta była jednym z najważniejszych osiągnięć jego kariery i jednocześnie kamieniem milowym w historii kina – posiadała zsynchronizowaną ścieżkę dźwiękową z piosenką tytułową, co stanowiło istotny krok w kierunku rozwoju filmu dźwiękowego. Carewe był również odpowiedzialny za odkrycie i wypromowanie Dolores del Río, którą obsadził m.in. w „Ramonie”. Ich relacja wykraczała jednak poza współpracę zawodową i z czasem przerodziła się w konflikt. Gdy aktorka zdecydowała się odejść do innej wytwórni, Carewe wytoczył jej serię procesów sądowych, próbując zahamować jej karierę – sprawa ta stała się jednym z najgłośniejszych skandali Hollywood końca lat 20. W jego dorobku znalazły się także dwie adaptacje „Zmartwychwstania” Lwa Tołstoja – niema z 1927 roku oraz dźwiękowa z 1931 roku z Lupe Vélez w roli głównej. Carewe należał do nielicznych reżyserów swojej epoki, którzy przywiązywali ogromną wagę do technicznych aspektów produkcji – osobiście nadzorował proces barwienia taśmy filmowej (tintingu), traktując kolor jako istotny element budowania emocji w melodramacie. Mimo początkowych sukcesów jego kariera zaczęła podupadać wraz z nadejściem Wielkiego Kryzysu oraz w wyniku kosztownych sporów prawnych. Stracił znaczną część swojego majątku i w latach 30. zmuszony był realizować filmy niskobudżetowe, często o tematyce religijnej, co stanowiło wyraźny kontrast wobec jego wcześniejszej pozycji jednego z czołowych reżyserów Hollywood. Zmarł 22 stycznia 1940 roku w Hollywood w Los Angeles w stanie Kalifornia w wieku 56 lat. Został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu – przyczyną śmierci był atak serca (coronary occlusion). Został pochowany na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery w Los Angeles, w sekcji Garden of Legends. Edwin Carewe pozostaje postacią znaczącą dla historii kina niemego – jako twórca ambitnych widowisk, pionier w wykorzystaniu techniki filmowej oraz odkrywca jednej z największych gwiazd swojej epoki. Jego kariera stanowi jednocześnie przykład spektakularnego sukcesu i równie dramatycznego upadku w złotej erze Hollywood.