Harry Lillis Crosby, znany całemu światu jako Bing Crosby, urodził się 2 maja 1903 roku w Tacomie w stanie Waszyngton. Był jedną z najbardziej wpływowych postaci w historii amerykańskiej rozrywki, łącząc karierę piosenkarza, aktora i pioniera technologii multimedialnych. Karierę muzyczną rozpoczął w latach 20. XX wieku, najpierw w duecie z Alem Rinkerem, a następnie jako członek grupy The Rhythm Boys. Jego barytonowy głos i nowatorski styl śpiewania, zwany „crooningiem”, zrewolucjonizowały muzykę popularną. Crosby jako jeden z pierwszych artystów w pełni wykorzystał możliwości mikrofonu, co pozwalało mu na intymną, niemal szeptaną interpretację utworów. W 1931 roku rozpoczął solową karierę, która uczyniła go najpopularniejszym głosem w radiu i na płytach, a jego nagranie „White Christmas” pozostaje do dziś najlepiej sprzedającym się singlem wszech czasów. Podczas II wojny światowej piosenka ta stała się tak silnym symbolem tęsknoty za domem, że artysta początkowo wahał się ją śpiewać żołnierzom na froncie, obawiając się wywołania u nich zbyt dużego smutku. Do dziś Crosby dzierży rekord liczby utworów w Top 40, wyprzedzając pod tym względem Elvisa Presleya czy The Beatles. Równolegle z sukcesami muzycznymi Crosby budował potężną pozycję w Hollywood. W 1930 roku podpisał kontrakt z Paramount Pictures, gdzie stał się czołowym amantem komediowym i musicalowym. Na początku kariery producenci kazali mu przyklejać odstające uszy plastrem, aby lepiej wpisywał się w ówczesne kanony urody, jednak aktor szybko z tego zrezygnował, stawiając na naturalność. Jego ekranowy wizerunek – swobodnego mężczyzny z dystansem do siebie – idealnie trafiał w gusta publiczności. Największą popularność filmową przyniosła mu seria komedii „Road to...”, w których partnerował Bobowi Hope’owi i Dorothy Lamour. Szczyt uznania nadszedł w 1944 roku, kiedy wcielił się w postać ojca Chucka O’Malleya w dramacie „Going My Way”, za co otrzymał Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Rok później otrzymał kolejną nominację do tej nagrody za występ w kontynuacji pod tytułem „The Bells of St. Mary’s”. Wbrew pojawiającym się czasem błędnym informacjom, aktor nigdy nie wystąpił w filmie „Cimarron”; w 1960 roku zagrał natomiast w produkcji „High Time”. Poza działalnością artystyczną Crosby odegrał kluczową rolę w rozwoju technologicznym branży. Jako zwolennik nagrywania audycji zainwestował w rozwój pierwszych magnetofonów szpulowych Ampex. Pod jego naciskiem inżynierowie opracowali również w 1951 roku pierwszy działający magnetowid (VTR), co umożliwiło rejestrację programów telewizyjnych. Był również potężnym biznesmenem, właścicielem drużyny baseballowej Pittsburgh Pirates oraz założycielem prestiżowego turnieju golfowego Pro-Am (obecnie AT&T Pebble Beach Pro-Am), który do dziś jest istotnym wydarzeniem w kalendarzu PGA Tour. W życiu prywatnym był dwukrotnie żonaty: z Dixie Lee, z którą miał czterech synów, oraz z Kathryn Grant, z którą doczekał się trójki dzieci. Bing Crosby zmarł 14 października 1977 roku w Madrycie na atak serca, który nastąpił bezpośrednio po rozegraniu partii golfa. Został pochowany na cmentarzu Holy Cross w Culver City. Jego dziedzictwo to ponad siedemdziesiąt filmów i tysiące nagrań, które ukształtowały współczesną kulturę popularną. Pozostaje symbolem złotej ery Hollywood i pionierem, którego wpływ na rozwój fonografii, radia i telewizji jest odczuwalny do dziś. Crosby był pierwszym artystą multimedialnym, potrafiącym zdominować listę przebojów, box office i rankingi radiowe jednocześnie, zachowując przy tym opinię profesjonalisty o nienagannych manierach.