Florence Arliss (właściwie Florence Kate Montgomery) urodziła się 29 lipca 1870 roku w Londynie w Anglii. Była córką Waltera Johna Arlissa i Cordelii Ohren. Już w młodości wykazywała zamiłowanie do sceny, a staranne wychowanie w prywatnych szkołach londyńskich zapewniło jej nienaganną dykcję, tak cenioną w początkach kina dźwiękowego. Przed wyjściem za mąż była znana w świecie artystycznym po prostu jako Florence Montgomery. 14 września 1899 roku poślubiła swojego kuzyna, George’a Arlissa, z którym przez dekady tworzyła wyjątkowy duet zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Na afiszach i w napisach filmowych często występowała jako Mrs. George Arliss. Florence pełniła również rolę nieoficjalnej doradczyni męża; George wielokrotnie podkreślał, że jej opinia była decydująca przy wyborze scenariuszy. Para miała rzadki w Hollywood zwyczaj wpisywania do kontraktów klauzuli gwarantującej Florence rolę w niemal każdym filmie, w którym główną postać grał jej mąż. Debiut Florence na Broadwayu miał miejsce w 1902 roku w sztuce „Magda”, gdzie występowała u boku męża oraz słynnej pani Patrick Campbell. Jej najbardziej rozpoznawalną kreacją była postać Lady Beaconsfield, żony Benjamina Disraelego, którą zagrała w dwóch wersjach filmu „Disraeli” – w niemym z 1921 roku oraz dźwiękowym z 1929 roku. Ze względu na dystyngowaną prezencję często obsadzano ją w rolach królowych (np. królowa Małgorzata w „The King’s Vacation”) lub żon wielkich mężów stanu. W trakcie kariery Florence występowała w wielu głośnych produkcjach. W „The House of Rothschild” (1934) wcieliła się w postać Hannah Rothschild, matki głównego bohatera. Partnerowała również Jamesowi Cagney’owi w komedii „The Millionaire” (1931) jako pani Laura Alden oraz młodej Bette Davis w filmie „The Working Man” (1933), promowanym przez George’a Arlissa. W „The King’s Vacation” (1933) zaprezentowała również swój talent wokalny, wykonując tradycyjną pieśń Drink to Me Only with Thine Eyes. Przez dekady krążyła między Londynem a Hollywood, stając się symbolem brytyjskiej elegancji w amerykańskim kinie. W kręgach towarzyskich Hollywood była nazywana „Flo”, choć sama wolała oficjalny tytuł „Mrs. Arliss”. Krytycy opisywali jej styl aktorski jako „szlachetnie powściągliwy”, co idealnie kontrastowało z bardziej ekspresyjnym stylem George’a. Razem z mężem uchodziła za ikonę profesjonalizmu – nigdy się nie spóźniali i zawsze znali kwestie wszystkich postaci w scenie. Mimo niemal półwiecznego, szczęśliwego pożycia, Florence i George nie doczekali się potomstwa. Po śmierci George’a w 1946 roku wycofała się całkowicie z życia publicznego, spędzając resztę dni w Londynie. Zmarła 12 marca 1950 roku w Paddington w Londynie. Została pochowana obok męża; ich wspólny nagrobek jest celem wycieczek fanów klasycznego kina. Florence Arliss pozostaje symbolem klasy, elegancji i profesjonalizmu w teatrze i filmie pierwszej połowy XX wieku. Jej życie i kariera ukazują wyjątkowy przykład aktorki, która harmonijnie łączyła własną niezależność sceniczną z lojalnym wsparciem dla męża, tworząc razem jeden z najbardziej znanych duetów w historii kina.