Ralph Rexford Bellamy urodził się 17 czerwca 1904 roku w Chicago w stanie Illinois. Karierę artystyczną rozpoczął bardzo wcześnie, uciekając z domu w wieku 15 lat, aby dołączyć do objazdowej trupy teatralnej. Przez kolejne lata zdobywał szlify w teatrach repertuarowych w całym kraju, grając setki ról i ucząc się rzemiosła od podstaw, co pozwoliło mu w 1927 roku założyć własną grupę teatralną Ralph Bellamy Players w Des Moines. Na Broadwayu zadebiutował w 1929 roku, a jego talent szybko dostrzegli łowcy głów z Hollywood. Do Fabryki Snów trafił w 1931 roku, podpisując kontrakt z wytwórnią Fox Film Corporation. To właśnie dla tego studia nakręcił swój debiut „The Magnificent Lie” (1931). Dzięki swojej postawnej sylwetce, głębokiemu głosowi i aurze rzetelności, stał się jednym z najbardziej zapracowanych aktorów złotej ery. Choć w 1931 roku nie brał udziału w eposie „Cimarron”, szybko zyskał reputację aktora, który potrafi udźwignąć każdą rolę drugoplanową, co jednak doprowadziło do powstania specyficznego archetypu postaci określanego mianem „typu Ralpha Bellamy’ego”. W latach 30. i 40. XX wieku Bellamy stał się etatowym odtwórcą ról naiwnych, bogatych narzeczonych, którzy w finale filmu tracą główną bohaterkę na rzecz bardziej charyzmatycznego amanta. Ten schemat utrwaliły dwie ikoniczne komedie: „The Awful Truth” (1937), gdzie przegrał walkę o serce Irene Dunne z Carym Grantem, oraz „His Girl Friday” (1940), w której jego postać Bruce’a Baldwina ponownie ustąpiła miejsca Grantowi. Za występ w „The Awful Truth” otrzymał swoją jedyną nominację do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Mimo zaszufladkowania w komediach Bellamy udowodnił swoją wszechstronność w serii filmów kryminalnych o detektywie Ellerym Queenie oraz w horrorze „The Ghost of Frankenstein” (1942). W produkcji tej jako Erik Ernst partnerował nie tylko Lionelowi Atwillowi, ale przede wszystkim Lonowi Chaneyowi Jr., wcielającemu się w rolę potwora, oraz Sir Cedricowi Hardwicke’owi. Zmęczony powtarzalnymi schematami w Hollywood w połowie lat 40. powrócił na Broadway, co okazało się kluczowym zwrotem w jego karierze i pozwoliło mu na wykreowanie ról o znacznie większym ciężarze gatunkowym. Najważniejszym osiągnięciem scenicznym Bellamy’ego była rola Franklina Delano Roosevelta w sztuce „Sunrise at Campobello” (1958). Aktor spędził miesiące na studiowaniu ruchów i sposobu mówienia prezydenta, a jego kreacja została nagrodzona prestiżową statuetką Tony. W 1960 roku powtórzył tę rolę w wersji filmowej, na stałe wpisując się w świadomość Amerykanów jako filmowe wcielenie FDR. W późniejszych latach Bellamy z powodzeniem łączył pracę w telewizji z kinem, występując w tak głośnych tytułach jak „Rosemary's Baby” (1968), gdzie zagrał złowrogiego doktora Sapirsteina, czy w komediowym hicie „Trading Places” (1983) u boku Dona Ameche. Był również niezwykle aktywny społecznie; przez cztery kadencje (1952–1964) pełnił funkcję prezydenta związku Actors' Equity Association, walcząc o prawa aktorów w mrocznych czasach maccartyzmu i czarnych list. Życie prywatne Ralpha Bellamy’ego było stabilne dopiero w późniejszym okresie. Był żonaty czterokrotnie: z Alice Delbridge, z którą miał syna Jacka, Catherine Willard, z którą miał córkę Lynn, organistką Ethel Smith oraz Alice Murphy, z którą pozostał od 1949 roku aż do swojej śmierci. Podczas jednego ze swoich związków adoptował również córkę, Joan. Był bliskim przyjacielem Cary'ego Granta i Jamesa Stewarta, a w środowisku cieszył się opinią jednego z najbardziej szanowanych profesjonalistów. W 1987 roku Amerykańska Akademia Filmowa przyznała mu Oscara Honorowego za unikalny kunszt i wybitny wkład w zawód aktora, honorując jego sześć dekad obecności na ekranie i scenie. Ralph Bellamy zmarł 29 listopada 1991 roku w Santa Monica w wieku 87 lat z powodu przewlekłej choroby płuc. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Hollywood Hills. Jego biografia to zapis ewolucji od „wiecznego przegranego” do męża stanu amerykańskiego aktorstwa, który dzięki pasji i determinacji stał się jedną z najbardziej trwałych ikon przemysłu rozrywkowego.