Mahlon Hamilton urodził się 15 czerwca 1880 roku w Baltimore w stanie Maryland w Stanach Zjednoczonych jako Mahlon Preston Hamilton Jr. Uczył się w Maryland Agricultural College, późniejszym University of Maryland, a przed rozpoczęciem kariery aktorskiej służył także w Maryland National Guard. To wykształcenie i wczesna dyscyplina odróżniały go od wielu aktorów jego pokolenia, którzy trafiali do teatru bez podobnego zaplecza. Zanim wszedł do filmu, zdobywał doświadczenie na scenie. W latach 1908–1914 występował na Broadwayu, a następnie rozpoczął karierę ekranową w 1914 roku. W pierwszym okresie pracy filmowej należał do rozpoznawalnych amantów kina niemego i był obsadzany jako odtwórca głównych ról męskich. Jego warunki fizyczne, elegancja oraz opanowany sposób gry sprawiały, że dobrze wypadał jako bohater romantyczny i partner największych gwiazd swojej epoki. W latach 10. i na początku lat 20. Hamilton był jedną z „pierwszych twarzy” ekranu. Partnerował takim aktorkom jak Mary Pickford, z którą wystąpił w filmie „Daddy-Long-Legs” (1919) jako Jervis Pendleton, a także pojawiał się u boku innych popularnych gwiazd kina niemego. Do ważnych tytułów z tego okresu należą również „The Final Judgment” (1915), „Half a Chance” (1920), „The Deadlier Sex” (1920), „Peg o’ My Heart” (1922) oraz „The Christian” (1923). Ten etap jego drogi zawodowej pokazuje, że nie był początkowo aktorem charakterystycznym, lecz pełnoprawnym leading manem, którego nazwisko miało przyciągać publiczność. Z czasem jego emploi zaczęło się zmieniać. W drugiej połowie lat 20. coraz częściej przechodził do ról drugoplanowych, wcielając się w biznesmenów, urzędników, lekarzy i mężczyzn o ustalonej pozycji społecznej. Nie oznaczało to jednak załamania kariery, lecz raczej naturalną ewolucję wizerunku wraz z wiekiem i przemianami rynku filmowego. W epoce dźwiękowej potrafił utrzymać się w branży, a jego głęboki, dobrze prowadzony głos sprzyjał także pracy radiowej, która stała się ważnym uzupełnieniem jego działalności zawodowej w latach 30. Choć nie zachował już statusu gwiazdy pierwszego planu, pozostał bardzo pracowitym aktorem i regularnie pojawiał się w filmach jeszcze przez wiele lat. Jego ekranowa obecność w latach 30. i 40. obejmowała przede wszystkim małe i średnie role charakterystyczne, często niewymieniane wysoko w obsadzie, ale ważne dla budowania tła społecznego opowieści. Dzięki temu należał do grona tych wykonawców, którzy przeszli z powodzeniem z ery kina niemego do dźwiękowego, zachowując ciągłość zatrudnienia aż do 1950 roku. W życiu prywatnym był żonaty z Aletą Farnum; małżeństwo zawarte w 1918 roku zakończyło się rozwodem w 1925 roku. Ten związek pozostaje najlepiej udokumentowaną relacją małżeńską w jego biografii. Ostatni okres życia spędził w Woodland Hills w Kalifornii, gdzie zmarł 20 czerwca 1960 roku. Źródła internetowe nie są całkowicie zgodne co do bezpośredniej przyczyny śmierci: część podaje nowotwór, a część niewydolność serca. Miejsce pochówku — Valhalla Memorial Park w North Hollywood. Mahlon Hamilton pozostaje przykładem aktora, który przeszedł pełną drogę przez kilka epok amerykańskiego przemysłu rozrywkowego: od broadwayowskiej sceny, przez pozycję amanta w kinie niemym, po długą pracę w rolach charakterystycznych i w radiu. Jego biografia dobrze pokazuje, jak wielu dawnych leading menów nie zniknęło po zmianach technologicznych, lecz potrafiło znaleźć dla siebie nowe miejsce w Hollywood.