Dickie Moore, urodzony jako Richard Moore 12 września 1925 roku w Los Angeles, był synem Johna i Nory Moore’ów. Swoją oszałamiającą karierę rozpoczął niemal w kołysce – jako jedenastomiesięczne niemowlę zadebiutował w niemym filmie „The Beloved Rogue” (1927) u boku Johna Barrymore’a. Z zawodu był aktorem dziecięcym, który z niezwykłą naturalnością przeszedł przez erę niema aż po czasy kina dźwiękowego, występując w ponad 100 produkcjach. Mimo że u szczytu popularności w latach 30. zarabiał 600 dolarów tygodniowo – co w dobie Wielkiego Kryzysu było fortuną – jego rodzice niemal wszystko wydali na luksusowe życie, pozostawiając syna bez oszczędności. Moore, wykazując się hartem ducha, w dorosłym życiu odnalazł nowe powołanie jako ceniony specjalista public relations, redaktor oraz pisarz. W latach 30. Dickie był jedną z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych twarzy Ameryki. Do jego najbardziej prestiżowych ról należał występ u boku Marlene Dietrich w „Blonde Venus” (1932) oraz tytułowa kreacja w „Oliverze Twistu” (1933), która ugruntowała jego status gwiazdy. Przez krótki czas występował w serii „Our Gang” (m.in. w odcinku „Hook and Ladder”), ale producenci szybko zrezygnowali z jego usług, uznając, że ze swoim anielskim wyglądem jest „zbyt ładny” i zbytnio odstaje od reszty zwyczajnych dzieciaków. W 1942 roku zapisał się w historii popkultury, dając Shirley Temple jej pierwszy ekranowy pocałunek w filmie „Miss Annie Rooney” – oboje byli już wtedy nastolatkami. Choć jako dorosły zmagał się z „trudnym wiekiem” dla aktora, stworzył fundamentalną dla finału rolę głuchoniemego pomocnika (The Kid) w klasycznym noir „Out of the Past” (1947), po czym w 1952 roku definitywnie i świadomie porzucił aktorstwo. Życie prywatne Dickiego Moore’a było dowodem na to, że można zbudować sukces po traumie utraconego dzieciństwa. Podczas II wojny światowej służył jako korespondent wojenny dla magazynu „Stars and Stripes” na Pacyfiku, co później pchnęło go w stronę studiów dziennikarskich w Nowym Jorku. Był trzykrotnie żonaty: z Pat DuPre (1948), Eleanor Anne Wright (1959) oraz legendarną tancerką Jane Powell. Choć znali się z planów filmowych od dziecka, ich drogi zeszły się ponownie dopiero w latach 80., gdy przeprowadzał z nią wywiad do swojej książki „Twinkle, Twinkle, Little Star”. Ta publikacja z 1984 roku nie była zwykłą autobiografią, lecz rzetelnym studium psychologicznym losów 30 byłych gwiazd dziecięcych, takich jak Mickey Rooney czy Jackie Coogan. Małżeństwo z Powell, zawarte w 1988 roku, trwało szczęśliwie aż do jego śmierci. Dickie Moore zmarł 7 września 2015 roku w Connecticut, zaledwie pięć dni przed swoimi 90. urodzinami, z przyczyn naturalnych. Pozostawił po sobie wielkie dziedzictwo jako rzecznik praw aktorów – przez lata był redaktorem magazynu „Equity” w Actors' Equity Association oraz założycielem szanowanej agencji PR Dick Moore and Associates. Jego charakterystyczny, wysoki głos z dzieciństwa po mutacji stał się głęboki i radiowy, co idealnie predestynowało go do roli dyrektora PR w potężnej organizacji USO. Moore do końca życia pozostał symbolem godnego przejścia z blasku fleszy do rzetelnej pracy zawodowej poza ekranem.