H. B. Warner, właściwie Henry Byron Warner, urodził się 26 października 1875 roku w Londynie w Anglii jako syn znanego aktora teatralnego Charles Warner oraz Elizabeth Warner. Dorastał w środowisku artystycznym i już w dzieciństwie miał kontakt ze sceną, ponieważ jego ojciec należał do najbardziej cenionych aktorów londyńskiego teatru w epoce wiktoriańskiej. Warner początkowo nie planował jednak kariery aktorskiej i podjął studia medyczne w University College London, lecz ostatecznie porzucił je, aby kontynuować rodzinne tradycje teatralne. Karierę rozpoczął na scenach teatralnych w Wielkiej Brytanii, a następnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie zdobył uznanie na Broadwayu jako aktor dramatyczny. Jego sukces sceniczny sprawił, że zainteresowało się nim rodzące się kino. Wielkim przełomem w jego karierze filmowej była rola w filmie „The Ghost Breaker” (1914), wyreżyserowanym przez Cecil B. DeMille i Oscar Apfel. Produkcja ta okazała się znaczącym sukcesem i umożliwiła Warnerowi rozpoczęcie stałej kariery w Hollywood. W latach następnych występował w wielu produkcjach kina niemego, często grając postacie o silnym autorytecie moralnym. Jednym z ważnych filmów tego okresu był dramat „The Soul of Youth” (1920), w którym wcielił się w postać mentora młodego bohatera. Największą sławę przyniosła mu jednak rola Jezusa Chrystusa w monumentalnym widowisku religijnym „The King of Kings” (1927) w reżyserii Cecila B. DeMille’a. Film odniósł ogromny sukces i stał się jednym z najważniejszych dzieł kina niemego. Podczas jego realizacji DeMille utrzymywał wokół aktora szczególną atmosferę powagi – Warner był dowożony na plan w zamkniętej limuzynie z zasłoniętymi oknami i unikał kontaktów z ekipą, aby zachować mistyczny charakter postaci. W tym samym roku stworzył także jedną ze swoich najwybitniejszych ról dramatycznych w filmie „Sorrell and Son” (1927), gdzie zagrał ojca poświęcającego całe życie dla syna. Wielu krytyków uznało tę kreację za jedną z najbardziej poruszających ról ojcowskich w historii kina niemego. Po nadejściu kina dźwiękowego Warner bez trudności przystosował się do nowej epoki. Jego charakterystyczny głos, elegancka dykcja i spokojny styl gry sprawiły, że często obsadzano go w rolach autorytetów – duchownych, profesorów, sędziów lub starszych dżentelmenów. Jedną z jego najważniejszych ról w kinie dźwiękowym była postać Changa w filmie „Lost Horizon” (1937) w reżyserii Frank Capra, za którą otrzymał nominację do Academy Award for Best Supporting Actor. U Capry pojawił się także w klasycznym filmie „It's a Wonderful Life” (1946), gdzie zagrał aptekarza pana Gowera. W późniejszych latach występował nadal w rolach drugoplanowych i epizodycznych. Pojawił się między innymi w filmie „Sunset Boulevard” (1950) w reżyserii Billy Wilder, gdzie w słynnej scenie gry w brydża reprezentował dawną epokę gwiazd kina niemego. W życiu prywatnym Warner był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Leonora Bradley (Mrs. F. R. Hamlin), z którą pozostawał w małżeństwie w latach 1910–1915. Po jej tragicznej śmierci w 1919 roku poślubił aktorkę Ritę Stanwood, z którą miał troje dzieci: córki Joan i Lorraine oraz syna Charlesa. W epoce kina niemego Warner zarabiał znaczne sumy, lecz podczas Wielkiego Kryzysu utracił dużą część majątku, co skłoniło go do przyjmowania licznych ról charakterystycznych w latach trzydziestych i czterdziestych. Był także jednym z członków założycieli Academy of Motion Picture Arts and Sciences, instytucji przyznającej Nagrody Akademii. Ostatnie lata życia spędził w Motion Picture Country House and Hospital w Woodland Hills – domu opieki przeznaczonym dla weteranów przemysłu filmowego. H. B. Warner zmarł 21 grudnia 1958 roku w Woodland Hills w Los Angeles w wieku 83 lat. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii, w Great Mausoleum. Pozostaje jedną z charakterystycznych postaci klasycznego Hollywood. Jego elegancki styl gry i teatralna powściągliwość wprowadziły do kina niemego wysoki poziom aktorskiej kultury, a rola w filmie „The King of Kings” należy do najbardziej rozpoznawalnych interpretacji postaci Chrystusa w historii kina.