Raymond Hatton urodził się 7 lipca 1887 roku w Red Oak w stanie Iowa w Stanach Zjednoczonych. Był synem Williama Hattona oraz Minnie z domu Smith. Dorastał w środowisku amerykańskiej klasy średniej, a jego młodość naznaczona była poważną chorobą – przeszedł gruźlicę, która pozostawiła trwałe ślady w jego wyglądzie fizycznym, w tym charakterystyczną, szczupłą sylwetkę i wyraziste rysy twarzy, co w późniejszych latach stało się jednym z jego znaków rozpoznawczych na ekranie. Karierę aktorską rozpoczął na początku drugiej dekady XX wieku, początkowo związany z wytwórnią Keystone Macka Sennetta, gdzie występował w krótkich komediach slapstickowych. Szybko jednak przeniósł się do bardziej rozbudowanych produkcji fabularnych i zaczął rozwijać się jako aktor charakterystyczny. W okresie kina niemego współpracował z wieloma znaczącymi twórcami, w tym z Cecilem B. DeMille’em, u którego zagrał m.in. główną rolę w filmie „The Whispering Chorus” (1918). Kreacja ta pokazała jego dramatyczny potencjał i udowodniła, że potrafi wykraczać poza schemat aktora komediowego. W latach 20. ugruntował swoją pozycję jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych aktorów drugiego planu, a także komik ekranowy. W tym okresie stworzył popularny duet z Wallace’em Beerym, z którym występował w serii komedii, takich jak „Behind the Front” (1926) czy „We’re in the Navy Now” (1926). Ich ekranowa współpraca cieszyła się dużą popularnością i była porównywana do innych znanych duetów komediowych epoki, stanowiąc jeden z ważniejszych elementów kina rozrywkowego lat 20. Po wprowadzeniu kina dźwiękowego z powodzeniem kontynuował karierę, co wyróżniało go na tle wielu aktorów epoki kina niemego. Jego głos i styl gry dobrze dostosowały się do nowych realiów filmowych, dzięki czemu utrzymał stabilną pozycję w branży także w latach 30. i 40. W tym okresie pojawiał się w licznych produkcjach, często w rolach drugoplanowych i epizodycznych, budując wizerunek charakterystycznego aktora wspierającego głównych bohaterów. W latach 40. i 50. przeżył drugą fazę popularności, stając się jedną z rozpoznawalnych twarzy westernów klasy B. Występował w licznych produkcjach tego gatunku, często jako tzw. „sidekick” – lojalny i humorystyczny towarzysz głównego bohatera. Był związany m.in. z popularnymi seriami westernowymi, takimi jak „The Three Mesquiteers”, w której wcielał się w postać Rusty’ego Joslina, oraz filmami o Rough Riders. W tych produkcjach partnerował takim aktorom jak Buck Jones czy Tim McCoy, co przyczyniło się do utrwalenia jego pozycji wśród widzów powojennego okresu. W trakcie swojej długiej kariery pojawił się w setkach produkcji filmowych, obejmujących zarówno kino nieme, jak i dźwiękowe, a także produkcje telewizyjne. Jego dorobek obejmuje ponad pięć dekad aktywności zawodowej, co czyni go jednym z najbardziej płodnych aktorów w historii Hollywood. Za swój wkład w rozwój przemysłu filmowego został uhonorowany gwiazdą na Hollywood Walk of Fame, znajdującą się przy 1708 Vine Street, co stanowi trwałe upamiętnienie jego osiągnięć i znaczenia dla kina amerykańskiego. W życiu prywatnym pozostawał osobą stosunkowo mało eksponowaną medialnie, koncentrującą się przede wszystkim na pracy zawodowej. Znany był z profesjonalizmu i solidności na planie, co zapewniało mu stałe zatrudnienie przez kolejne dekady. Raymond Hatton zmarł 21 października 1971 roku w Palmdale w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych na skutek ataku serca w wieku 84 lat. Został pochowany na Joshua Memorial Park w Lancaster w Kalifornii. Pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych aktorów drugiego planu klasycznego Hollywood – twórcą, który dzięki swojej wyrazistej aparycji i wszechstronności potrafił odnaleźć się w różnych gatunkach filmowych, od slapsticku po western, budując trwałą obecność w historii kina.