- 1898-05-23
- Homestead, Pensylwania, USA
Frank McHugh, urodzony jako Francis Thomas McHugh 23 maja 1898 roku w Homestead w Pensylwanii w USA. Był wybitnym amerykańskim aktorem charakterystycznym, znanym ze swoich ról w złotym wieku Hollywood. Jego rodzice byli aktorami wodewilowymi, a rodzina od pokoleń była związana z teatrem. McHugh od wczesnego dzieciństwa uczył się aktorstwa, występując z rodzicami, co później stało się jego zawodem wyuczonym i wykonywanym na scenach całego świata. Jego funkcją w kinie była rola charakterystycznego aktora, a jego specyficzny, piskliwy śmiech był jego znakiem rozpoznawczym.
W 1930 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Warner Bros. i szybko stał się jednym z najbardziej zapracowanych aktorów charakterystycznych w Hollywood. Wystąpił w setkach filmów, często wcielając się w role sympatycznych, nieco niezdarnych przyjaciół głównych bohaterów. Do jego najważniejszych ról należą te w filmach „Front Page”, „Szalona panna Manton”, „Ulica 42”, „Złotokopki z 1933 roku”, „Złotokopki z 1935 roku”, „Roaring Twenties” oraz „Morderstwo na Broadwayu”.
W trakcie swojej długiej kariery nie zdobył Oscara, ale cieszył się ogromnym uznaniem krytyków i był uwielbiany przez publiczność, co stanowiło dowód jego statusu gwiazdy. W latach 40. i 50. kontynuował karierę filmową i telewizyjną, a także regularnie występował na scenie, w tym w spektaklach teatru muzycznego.
W życiu prywatnym Frank McHugh był żonaty z Dorothy Spencer; para wzięła ślub w 1928 roku. Mieli dwoje dzieci, Franka Jr. i Dorothy. Prowadzili ustabilizowane życie rodzinne, rzadko pojawiając się na łamach prasy brukowej.
Frank McHugh zmarł 11 września 1981 roku w wieku 83 lat w Greenwich w stanie Connecticut w USA. Dokładne okoliczności śmierci nie zostały publicznie podane do wiadomości. Jest pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii.
Frank McHugh był bliskim przyjacielem wielu gwiazd Hollywood, w tym Jimmy'ego Cagneya i Humphreya Bogarta, z którymi często współpracował na planie. Jego charakterystyczny głos i śmiech były sparodiowane przez wielu komików. Był jednym z założycieli Gildii Aktorów Ekranowych (SAG) i aktywnie działał na rzecz praw aktorów.