Hattie McDaniel przyszła na świat 10 czerwca 1892 roku w Wichita w stanie Kansas jako najmłodsza z trzynaściorga dzieci byłych niewolników. Wychowywała się w Denver w stanie Kolorado, gdzie już jako nastolatka zaczęła występować w objazdowych minstrel shows oraz zespołach wodewilowych. Była pionierką radia, śpiewając z orkiestrą George'a Morrisona jako jedna z pierwszych Afroamerykanek w ogólnokrajowym eterze. Na początku lat 30. XX wieku przeniosła się do Los Angeles, gdzie drogę do kariery filmowej musiała torować sobie, pracując jako pomoc domowa, co paradoksalnie stało się później jej najczęstszym ekranowym emploi. Choć zagrała w ponad trzystu filmach, jej nazwisko pojawia się w napisach jedynie w około osiemdziesięciu produkcjach; w pozostałych występowała jako postać bezimienna. Jej filmowy debiut nastąpił w 1932 roku w obrazie „The Golden West”. Dzięki charyzmie i niezwykłej zdolności do nadawania godności rolom służących, szybko stała się niezbędnym elementem obsady takich dzieł jak „Alice Adams” (1935) czy „Show Boat” (1936). Absolutnym szczytem jej kariery była rola Mammy w monumentalnym dramacie „Gone with the Wind” (1939). Za tę kreację, 29 lutego 1940 roku, Hattie McDaniel jako pierwsza Afroamerykanka w historii otrzymała Oscara. Podczas ceremonii, ze względu na segregację rasową, siedziała przy oddzielnym stoliku na tyłach sali. Wygłosiła wzruszające przemówienie, w którym wyraziła nadzieję, że zawsze będzie powodem do dumy dla swojej rasy. Losy samej statuetki, którą zapisała Uniwersytetowi Howarda, pozostają jedną z największych zagadek Hollywood – Oscar zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach pod koniec lat 60. XX wieku. W życiu prywatnym aktorka była osobą o wielkim sercu i niezłomnym charakterze. Była czterokrotnie zamężna; jej pierwszy mąż, George Lansford, zmarł krótko po ślubie w 1911 roku, podobnie jak drugi, Howard Hickman, który odszedł w 1930 roku. Hattie McDaniel była liderką walki z segregacją mieszkaniową; w 1945 roku wygrała głośny proces przed Sądem Najwyższym Kalifornii, broniąc swojego prawa do zamieszkania w prestiżowej dzielnicy Sugar Hill. Blisko przyjaźniła się z Clarkiem Gablem, który był tak oburzony zakazem jej udziału w premierze „Gone with the Wind” w Atlancie, że groził bojkotem wydarzenia. To McDaniel namówiła go, by mimo wszystko pojechał na premierę. Hattie McDaniel zmarła 26 października 1952 roku w Woodland Hills w wieku 60 lat z powodu nowotworu piersi. Jej ostatnim życzeniem był spoczynek na cmentarzu Hollywood Forever, jednak ze względu na rasistowskie przepisy odmówiono przyjęcia jej ciała. Została pochowana na cmentarzu Angelus-Rosedale w Los Angeles. Pozostawiła po sobie pamięć o kobiecie, która swoją determinacją przełamywała bariery systemowe, torując drogę kolejnym pokoleniom czarnoskórych artystów. W 1999 roku na Hollywood Forever odsłonięto symboliczny cenotaf upamiętniający jej niezwykłe życie i wkład w historię kina.