William V. Mong urodził się 25 czerwca 1875 roku w Chambersburgu w stanie Pensylwania w Stanach Zjednoczonych jako William Vernon Mong. Karierę rozpoczął na scenie teatralnej, gdzie zdobywał doświadczenie aktorskie, zanim na początku XX wieku związał się z rodzącym się przemysłem filmowym. Już od pierwszych lat działalności w kinie niemym dał się poznać jako twórca wszechstronny – nie tylko aktor, ale również reżyser i scenarzysta. W latach 1911–1917 wyreżyserował ponad 40 filmów oraz napisał scenariusze do kilkunastu z nich, co czyni go jednym z pionierów wczesnego Hollywood. Jako aktor wyróżniał się niezwykłą umiejętnością transformacji scenicznej. Słynął z zaawansowanej charakteryzacji i zdolności całkowitej zmiany wyglądu, co pozwalało mu wcielać się w postacie w różnym wieku i o odmiennym pochodzeniu. Z tego powodu bywał porównywany do Lona Chaneya i uchodził za jednego z najbardziej wszechstronnych aktorów swojej epoki. W pierwszej i drugiej dekadzie XX wieku oraz w latach 20. występował niezwykle intensywnie, budując dorobek obejmujący ponad 300 filmów. Był aktorem o wyrazistym rysie ekranowym, często obsadzanym w rolach antagonistów, ludzi władzy, przestępców czy postaci o silnym, nierzadko surowym charakterze. Wśród ważniejszych tytułów z jego udziałem znajdują się m.in. „Noah’s Ark” (1928) oraz „Seven Footprints to Satan” (1929), które należą do istotnych produkcji późnego okresu kina niemego. Pracował nieprzerwanie przez kolejne dekady, będąc jednym z nielicznych aktorów, którym udało się utrzymać ciągłość kariery od początków kina aż po erę dźwiękową. W latach 30. pojawiał się głównie w rolach drugoplanowych i epizodycznych, pozostając aktywnym zawodowo niemal do samego końca życia – jego ostatnie występy filmowe pochodzą z 1939 roku. W życiu prywatnym był żonaty z aktorką Esme Warde. William V. Mong zmarł 10 grudnia 1940 roku w Studio City w Los Angeles w stanie Kalifornia. Pozostaje jedną z ważniejszych postaci wczesnego Hollywood – twórcą, który łączył działalność aktorską, reżyserską i scenopisarską, a jego dorobek stanowi przykład rzemiosła filmowego na najwyższym poziomie w okresie kształtowania się języka kina.